ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Ίων Δραγούμης - Σαν σήμερα, το 1920 ο κίονας του Εθνικισμού περνά στην Αιωνιότητα δολοφονημένος από χέρια Ελλήνων!




Γράφει ο Θοδωρής Τσέλας.

31 Ιουλίου του 1920, ένα καυτό απομεσήμερο στην Αθήνα, όχι μόνο από την ζέστη, αλλά και από τον αναβρασμό που είχε προκαλέσει η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών.

Οι Έλληνες και πάλι διχασμένοι. Όπως, σχεδόν πάντοτε, μετά από κάθε μεγαλούργημα. Όπως πάντοτε πριν από κάθε καταστροφή…

Στην Βασιλίσσης Σοφίας, που λεγόταν ακόμα τότε Κηφισίας, ένα απόσπασμα από οκτώ στρατιώτες προχωρούσε, έχοντας ανάμεσά τους έναν λευκοντυμένο άντρα. 

«Ήμουν στην στάση της οδού Παπαδιαμαντοπούλου και περίμενα το τραμ» θα έλεγε αργότερα στον ανακριτή ο Ρώσος ακόλουθος Λεμπέντιεφ. «Είδαμε οκτώ στρατιώτες με έναν άνθρωπο που πέρασαν ήσυχα – ήσυχα από μπροστά μας. Αν έλειπαν οι ξιφολόγχες από τα χέρια τους το θέαμα θα ήταν πολύ φυσικό, τουλάχιστον για εκείνη την μέρα. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι οι στρατιώτες ήταν κίτρινοι σαν το λεμόνι».

Αυτοί οι κίτρινοι σαν το λεμόνι στρατιώτες, ήταν οκτώ αμούστακα παιδιά των ταγμάτων ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη, ενός λοχία που κρατούσε το περίστροφο του στο χέρι.

Και ο λευκοντυμένος άντρας ήταν ο Ίων Δραγούμης, ο οποίος είχε γνωρίσει τον Γύπαρη στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα. Τότε πολεμούσαν μαζί τους Βούλγαρους, είχαν γίνει κουμπάροι, και σίγουρα δεν φαντάζονταν πως 12 χρόνια μετά, το νήμα της ζωής του ενός, θα έκοβαν οι σφαίρες των στρατιωτών, που θα διέταζε ο άλλος…

Αποτέλεσμα εικόνας για ίων δραΓΟΎΜΗς

Λίγες στιγμές μετά ο Ίων Δραγούμης θα ακολουθούσε τον δρόμο των Ηρώων και οι Έλληνες, φτωχότεροι από ποτέ, θα συνέχιζαν τον διχασμό.

Ποια θεία πρόνοια να έχει προβλέψει, ώστε η Ελλάδα να είναι ένα σύνολο θεών, ηρώων και ανθρώπων – μύθων;

Ποιες συνθήκες ζωής, διαμορφώνουν την προσωπικότητα του ατόμου σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί να επικοινωνεί και να σκέφτεται απόλυτα με την αθάνατη Ελληνική ψυχή του, και να γράφει εκείνα τα λόγια, που μιλάνε ευθεία στην καρδιά του έθνους;

Ίων Δραγούμης: «Αν το κράτος είναι ενάντια στο έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.»

Πως μαθαίνει κάποιος, αν δεν βάλει μπρος την Ελληνική του ψυχή, να στήνει έτσι τις λέξεις που να ραπίζουν, να δεσμεύουν το νου και την καρδιά και να ξυπνούν από όποιον λήθαργο βαθύ όποιον τις ακούει;

Ίων Δραγούμης: «Ο καθένας πρέπει να φαντάζεται οτι αυτός πρέπει να σώσει το Έθνος του. Ο καθένας γεννήθηκε σωτήρας του Έθνους του, λίγοι όμως ξέρουν οτι γεννήθηκαν τέτοιοι, δηλαδή πως αυτοί θα το σώσουν, αν θέλουν. Πρέπει να φαντάζομαι πως απο μένα μόνο εξαρτάται η σωτηρία του Έθνους μου και πώς, αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα υπήρχε κανένας άλλος που να το σώσει, ή να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι, αλλά να φαντάζομαι, μόνο πώς εγώ, έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας.»
Που αλλού βρίσκει κάποιος, πέραν από το Έθνος και την Πατρίδα, τέτοια λόγια πυρωμένα για να πει:

«Δέ μέ μέλει ἄν βάλω σέ δύσκολη θέση μιά κυβέρνηση πού δέν τήν σέβομαι, δέν εἶμαι καμωμένος γιά τήν κυβέρνηση ἤ γιά τό κράτος, ἔγινα γιά τό Ἔθνος καί τόν Ἕλληνισμό”
Σίγουρα το περιβάλλον παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο!

Ο τρόπος ζωής και οι επιλογές που κάνουμε. Αν φυγοπονούμε, δεν μπορούμε να σκεφτούμε, να γράψουμε, να αναλύσουμε και εντέλει να δούμε τις κρυμμένες έννοιες στα όσα γεγονότα διαδραματίζονται εμπρός και δίπλα μας…

Όταν το ενδιαφέρον μας περιορίζεται σε συγκεκριμένα, αλλά ανούσια καθημερινά θέματα, δεν μπορούμε να αγγίξουμε και να ανυψώσουμε το μέσα μας και δεν μπορούμε να λογιζόμαστε ως Εθνικιστές. 

Γιατί πολύ απλά:

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Στην ιστορία, τη διεθνή και την ελληνική, υπάρχουν ορισμένες σπάνιες περιπτώσεις όπου οι πράξεις κάποιων ξεχωριστών ανθρώπων τους οδηγούν έξω από το κοινό πλαίσιο, τους πηγαίνουν πιο πέρα. Η ηθική τους υπόσταση και η στάση απέναντι στην εποχή τους, τα οδηγεί όλα σε μία άλλη διάσταση.
Ο Ίωνας Δραγούμης ήταν ο Ιδεολόγος, που μετέφερε μαχητικά τις ιδέες του στην πράξη, που εξορίστηκε και εντέλει δολοφονήθηκε κοιτώντας τους εκτελεστές του ίσια στα μάτια για αυτές τις ιδέες…



Ήταν ο άνθρωπος που ως προξενικός αντιπρόσωπος της Ελλάδος, στις Σέρρες, τη Φιλιππούπολη, τον Πύργο, την Ανδριανούπολη, την Αλεξανδρούπολη και την Κωνσταντινούπολη συνέβαλλε τα μέγιστα στην πολιτική οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα.

Ήταν ο άνθρωπος που συμμετείχε στην επιτροπή που διαπραγματεύτηκε την παράδοση της Θεσσαλονίκης μας στον Ελληνικό στρατό.

Ήταν ο άνθρωπος που ύψωσε με τα χέρια του πρώτος την Ελληνική σημαία στο Δημαρχείο της πόλης.

Ήταν ο άνθρωπος που παύθηκε από τα καθήκοντά του γιατί ενέκρινε την ένωση του Καστελόριζου με την Ελλάδα χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον αρμόδιο υπουργό.

Ήταν ο άνθρωπος που συνεχώς έλεγε πως : “Δουλεύω γιά τον Ελληνισμό. Δουλεύοντας γιά τον Ελληνισμό, δουλεύω γιά τον εαυτό μου. Γιατί μήπως εγώ είμαι διαφορετικός από τον ελληνισμό μου; Δεν δουλεύω γιά την κυβέρνηση, δουλεύω γιά τον Ελληνισμό. Άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση πέφτω, σηκώνομαι όταν νοιώθω τον Ελληνισμό.”

Ήταν ο άνθρωπος που το 1907 στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» έγραφε με το αίμα της αθάνατης Ελληνικής ψυχής του την μεγάλη διαχρονική αλήθεια:

«Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Θα μας σώσει από την βρώμα όπου κυλιούμαστε, θα μας σώσει από την μετριότητα και από την ψοφιοσύνη, θα μας λυτρώσει από τον αισχρό τον ύπνο, θα μας ελευθερώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε…»

Ήταν ο άνθρωπος που αναμιγνύεται στην πολιτική, διαφωνεί, συγκρούεται και περιπλέκεται στην περιπέτεια του εθνικού διχασμού και δολοφονείται άδοξα και άδικα τέτοιες μέρες, τον Ιούλιο του 1920.

Ίων Δραγούμης… Και μόνο το όνομα προκαλεί δέος!…

Νομίζετε γεννήθηκε Ήρωας; 

Όχι, είναι όμως ένας Ήρωας του Εθνικισμού σήμερα. 

Γιατί; 

Γιατί υπέβαλλε τον εαυτό του σε αυτή την συνειδητή και ασυνείδητη ταυτόχρονα επικοινωνία με την Ελληνική καταγωγή του. Κάτι εύκολο και δύσκολο ταυτόχρονα αφού για να κάνει κάποιος αυτό το ταξίδι, θα πρέπει να ξεβολευτεί.

Να εγκαταλείψει κάθε ευκολία. 

Να συγκρουστεί με τον εαυτό του πρώτα, και μετά με όλους τους άλλους γύρω του που δεν ταιριάζουν με όσα εκείνος πρεσβεύει. Να δημιουργήσει πολλούς εχθρούς. Ακόμη και μέσα στις ομάδες ή στους παρέες που συναναστρέφεται και νοιώθει δικές του.

Αυτό έκανε και ο Ίων Δραγούμης και γιαυτό προκαλεί δέος το άκουσμα του ονόματος του.

Τα πρόσωπα της εποχής του επίσης προκαλούν το ίδιο δέος, ενώ μια δίνη περιστατικών και μια σειρά πολύ σημαντικών, όσο και τραγικών γεγονότων μιας περιόδου ταραγμένης και ασταθούς, γκρεμίζουν την ανθρώπινη υπόσταση του Ίωνα Δραγούμη και αναδεικνύουν την Ηρωική μορφή του.

Ο Δραγούμης ήταν βαθιά πατριώτης, αγνός πατριώτης, που δεν περιορίζονταν στα ευχολόγια και τη θεωρία, διότι κατά αυτόν τον τρόπο όλοι είναι «πατριώτες». Ο πατριωτισμός του Δραγούμη ήταν έμπρακτος και εκδηλωνόταν σε κάθε φάση της ζωής του. Προείχε γι΄ αυτόν η Ιδέα της Πατρίδος και εθυσίαζε για αυτήν την Ιδέα αδίστακτα τα προσωπικά οφέλη. «Τα πρόσωπα, έλεγε, δεν παίζουν κανένα ρόλο όταν πρόκειται να σώσουμε την Πατρίδα» …

Ένας άνθρωπος με ανησυχίες, κάποιες σαν και τις δικές μας! 
Ένας άνθρωπος μοιραίος. Με αρκετά όνειρα ζωής, άλλα τεκμηριωμένα, άλλα πάλι όχι…

Αποτέλεσμα εικόνας για ίων δραΓΟΎΜΗς
Σχετική εικόνα
Η Ειρήνη Πεσμαζόγλου ανάμεσα στον Δραγούμη και τον Γούναρη.

Με έναν ατεκμηρίωτο πλατωνικό έρωτα. Αυτόν που έζησε στην Αλεξάνδρεια με την Πηνελόπη Δέλτα, η οποία αφού δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του γιατί ήταν παντρεμένη με άλλον, μόλις έμαθε για την σχέση του με την Μαρίκα Κοτοπούλη, μαυροφορέθηκε και αργότερα, ζώντας εκ των έσω την δολοφονία του, στιγμάτισε ολόκληρη την ζωή της μέχρι την αυτοκτονία της μερικά χρόνια αργότερα.
Εντολέας της δολοφονίας του Δραγούμη, ήταν ο Βενιζελικός Εμμανουήλ Μπενάκης. Ο πατέρας της τραγικής Πηνελόπης Δέλτα!

Σχετική εικόνα

Βλέπετε πως η μοίρα χαράζει ανεξίτηλα εκείνους που την προκαλούν;

Αλλά και δεν θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς στην περίπτωση του Ίωνα Δραγούμη.

Ο Ίων Δραγούμης δεν συμβιβάσθηκε, δεν βολεύτηκε, δεν έμεινε «ήσυχος» όπως εύκολα θα μπορούσε να κάνει. Γιος πρώην πρωθυπουργού, με κοινωνικά υψηλές γνωριμίες, και με αδιαμφισβήτητες ικανότητες, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και το 1899 μπήκε στο διπλωματικό σώμα, υπηρετώντας ως προξενικός υπάλληλος.

Με ένα «καλό» γάμο θα μπορούσε να λύσει για πάντα το οικονομικό πρόβλημα που τον ταλάνιζε ως την τελευταία μέρα της ζωής του και να αναδειχθεί σε ηγετική μορφή των αντι-βενιζελικων που χρειάζονταν τότε τέτοια στελέχη.

Δεν το έκανε. 
Έτσι Απλά! 

Αρνήθηκε τον οποιοδήποτε συμβιβασμό και εγκατέλειψε τα σαλόνια, γιατους βάλτους της Μακεδονίας, το χρέος και την θυσία, το «μαρτύρων και ηρώων αίμα».
Έμεινε ρομαντικός Εθνικιστής και αφιέρωσε την ζωή του στο Έθνος.

Αποτέλεσμα εικόνας για ίων δραΓΟΎΜΗς
Ο Ίων Δραγούμης (κάτω δεξιά) με την επίσημη στολή των Ελλήνων διπλωματών.

Εξάλλου υπερασπιζόμενος το Έθνος έλεγε:

«Αν μπορούσα να καταστρέψω μόνος μου το κράτος το Ελληνικό, θα το έκανα αμέσως. Τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική, διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβοδίζει με την μονάκριβη ευχή και οδηγία προσέχετε να μην γεννάτε ζητήματα. Αν το κράτος δεν νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει. »

Το 1902, εικοσιπέντε χρονών, με αίτησή του διορίζεται υποπρόξενος στο Μοναστήρι. Ο πατέρας του Στέφανος, ο Λάμπρος Κορομηλάς, ο Γερμανός Καραβαγγέλης και ο ίδιος οργανώνουν το Μακεδονικό κομιτάτο, την θρυαλλίδα του Μακεδονικού Αγώνα, αντίδραση δίκαια και επιβεβλημένη απέναντι στην εθνοκάθαρση του Βουλγαρικού κομιτάτου που είχε αρχίσει πολλά χρόνια νωρίτερα και είχε προκαλέσει την εξόντωση πολλών Ελλήνων στην Μακεδονία.

Φύση και πνεύμα που αποζητούσε την πρόκληση, έδινε και έπαιρνε σημαντικά φορτία σκέψης με όσους συναναστρέφονταν. Οι σκέψεις που τον καθοδηγούσαν στην ζωή του, διαμόρφωναν και ατσαλοποιούσαν την ήδη ισχυρή προσωπικότητα του.

Σιχαινόταν άλλωστε το βόλεμα και τους βολεμένους. Τους «κουρασμένους μαχητές»…

«…Οι κουρασμένοι κάνουν κοινωνίες εβραίικες με μόνο σκοπό τη γενική αλληλοβοήθεια, οι κουρασμένοι, που δεν έχουν πια ορμές, παρά μόνο γούστα, οι κουρασμένοι, που μόνο τη ζωούλα τους κοιτάζουν, που αλτρουίζουν μόνο για να υπηρετήσουν καλλίτερα το μικροσυμφέρο τους, οι κουρασμένοι, που βαστιούνται από τα χέρια σε μιαν αλληλεγγύη, γιατί φοβούνται να περπατήσουν μοναχοί τους, μην τύχη και κοπιάσουν πάρα πολύ, οι κουρασμένοι, που το στρατιωτικό γι’ αυτούς είναι βάσανο, γιατί δεν υπηρετεί τη ζωούλα τους, οι κουρασμένοι, που εχθρούς δεν έχουν…

Σημαντικοί οι φίλοι του, σημαντικοί και οι εχθροί του! Αυτό δείχνει και την ποιότητα του ανδρός! 

Σχετική εικόνα
Ο Ίων Δραγούμης με άλλους Έλληνες εξόριστους στο Αιάκιοτης Κορσικής (1917)

Γιατί τι νόημα έχει να περάσεις από τούτη τη ζωή χωρίς σημαντικούς εχθρούς και φίλους;

Φίλος του επιστήθιος, ο Περικλής Γιαννόπουλος ο άλλος μεγάλος στοχαστής και οπλίτης του ελληνισμού, ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Στην οικογένειά του αργότερα προστέθηκε, ως σύζυγος της αδερφής του, ο Παύλος Μελάς! 

Σημαντικός φίλος και σύμμαχος που εξελίχθηκε σε θανάσιμο εχθρό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Η αξιακή πυραμίδα που πρότεινε ο Δραγούμης ως βάση του Ελληνικού Λαϊκού Εθνικισμού,ήταν:
η ελευθερία: ως εθνική ελευθερία εννοούσε την αυτοδιάθεση των υπόδουλων τότε Ελλήνων
ο πολιτισμός: ως «νομιμοποιητική» βάση της αξίας του έθνους.

Έλεγε χαρακτηριστικά:

«Ακουμπώντας στο έθνος μου να γίνω πιο άνθρωπος. Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία».

Η σύνδεση του έθνους με τον πολιτισμό:

«Ποιος είναι ο τελικός των εθνών, πες τον προορισμό, πες τον αποστολή; 
Ο πολιτισμός! 
Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να η δικαιολογία των εθνών. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα και να που έσφαλε ο Μαρξ πολεμώντας τα έθνη. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Σε αυτό λοιπόν χρησιμεύουν τα έθνη. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

Οι πολιτικές δοξασίες του είναι απίθανα προοδευτικές για την εποχή.

Θέλοντας όσα γράφει να είναι προσιτά στο πολύ κόσμο που διαβάζει την εφημερίδα του και τα βιβλία του εμφανίζονται οι πρώτες σελίδες της πεζογραφίας μας που είναι γραμμένες σ’ αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «αττική δημοτική γλώσσα», μια ολοφάνερη δηλαδή και επιτυχημένη προσπάθεια προσανατολισμού της δημοτικής σε ένα αφηγηματικό ύφος, πλαστικό και απαλλαγμένο από βαναυσότητες της «καθαρεύουσας» που τόσο σιχαινόταν!

Θα είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον αν σήμερα ο Ίων Δραούμης ήταν εν ζωή!

Θα τον ακούγαμε σίγουρα να λέει στους εκάστοτε παραποιητές της ιστορίας μας: «Τα Ελληνικά σχολεία είναι για 2 σκοπούς: να ανοίγουν τα μυαλά και να φουσκώνουν το παιδί με τον εθνισμό του. Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μίας φυλής, τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Ιστορία είναι η συνείδηση του συνδέσμου αυτού. Να νοιώθεις την καταγωγή σου, την συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες».

Στους νεοραγιάδες τουρκοπροσκυνημένους της Βουλής, της κερκόπορτας των Αθηνών, θα τους έλεγε: «Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει τους μπάτσους του Τούρκου, που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Στην «Ενωμένη Ευρώπη» της Μέρκελ, του Σούλτς, του Γιουνγκέρ του Ντράγκι και του Σόϊμπλε αλλά και στους κάθε λογής ευρω - λιγούρηδες θα έλεγε: «Ναι, το βλέπω πως η Ευρώπη ενώνεται, πως τα έθνη και οι φυλές ζυγώνουν η μία την άλλη. Αλλά εγώ είμαι ένας και εγώ θα ακουμπήσω επάνω στους γύρω μου ανθρώπους. Και αυτοί είναι οι Έλληνες».

Στην παγκόσμια δημοκρατία που τόσο απεγνωσμένα προωθούν μέσω του ΔΝΤ, του EFSM και όλων των άλλων οργανισμών ίσως να έλεγε: «Τόσο αγαπώ την Ελληνική ύπαρξη, που αν ήταν να γίνουμε όλοι οι άνθρωποι κοσμοπολίτες, θα έλεγα να μην ονομαζόμασταν Έλληνες. Δεν χρειάζεται η λέξη Έλληνες όταν όλοι οι άνθρωποι της γης γίνουν κοσμοπολίτες μίας απέραντης δημοκρατίας».

Στον πολυπολιτισμό που προσπαθούν ετσιθελικά να μας επιβάλλουν με την απόδοση Ιθαγένειας σε ετερογενείς και ακατάλληλους να ονομάζονται «Έλληνες» θα έλεγε: «Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

Στους αριστεροδεξιούς πολιτικάντηδες που ψηφίζουν χωρίς ντροπή μνημόνια εξόντωσης και φτωχοποίησης του Έθνους «γιατί είναι μονόδρομος και δεν γίνεται αλλιώς» ίσως τους έλεγε: «Μας επιβουλεύονται οι idees modernes, ο σύγχρονος πολιτισμός με τον μασωνισμό του, με τη φιλανθρωπία του, με την αλληλοβοήθειά του, με τον κοινοβουλευτισμό του»…

Ή ίσως τους έλεγε: «Ας λείψη το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνη την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρή το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξη μορφή ή να χαθή. Το κράτος, που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό.»

Και εντέλλει, αγανακτισμένος, θα φώναζε: «Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Και θα ζήσουμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που να μας έρχεται καλλίτερα. Πώς χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;

Όσο για τους βουλευτές που δεν ξέρουν τι θα πει συνέπεια «λόγου – έργου» θα τους έφτυνε στα μούτρα ενώ θα τους έλεγε: «Το Σύνταγμα θέλησε να δώσει στο έθνος αντιπροσώπους και είπε να υπάρχουν βουλευτές. Επρόκειτο αυτοί οι βουλευτές να αντιπροσωπεύσουν το έθνος. Αλλά η πραγματικότητα τα χάλασε και οι βουλευτές δεν είχαν κανένα συμφέρον να καταγίνουν με το έθνος. Τέτοιοι μια φορά δεν είναι. Για όνομα του Θεού, βρείτε άλλους να αντιπροσωπεύσουν το έθνος».

Δυστυχώς ο Ίων Δραγούμης, δεν ζει μαζί μας. Και η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελε να ζήσει μαζί μας σήμερα. Γιαυτό και επέλεξε να ζήσει τόσο λίγο…Τα 42 χρόνια είναι αρκετά για έναν ήρωα…

Γιαυτό επέλεξε εκείνο το μεσημέρι, αν και γνωρίζοντας τους κινδύνους να ανέβει μέχρι την Κηφισιά να αφήσει την Μαρίκα Κοτοπούλη για να είναι ασφαλής λόγω του ξεσηκωμού από την πληροφορία πως κάποιοι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο και ξανακατέβηκε μέχρι την Αθήνα για να γράψει ένα άρθρο καταδίκης της απόπειρας.

Τι κι αν με τον Βενιζέλο τους χώριζαν πολλά; Ο εμφύλιος σπαραγμός και η διχόνοια ερχόταν να συναντήσει το έθνος και έπρεπε οπωσδήποτε να σταματήσει.

Οι «Γυπαραίοι» έπιασαν τον Δραγούμη στου Θών, καθώς διερχόταν με το αμάξι του και τον χτύπησαν άγρια.

Αποτέλεσμα εικόνας για ίων δραΓΟΎΜΗς

Ο Γύπαρης τον σταμάτησε λέγοντάς του: «Σε σταματήσαμε και πριν που ανέβαινες στην Κηφισιά. Μού είπες πως πάς στο σπίτι του πατέρα σου. Γιατί ξαναγύρισες;» Αυτό τον είχε ρωτήσει και η Μαρίκα Κωτοπούλη όταν προσπαθούσε να τον αποτρέψει από το να ξανακατέβει στην Αθήνα, που όσο περνούσαν οι ώρες τόσο πιο πολύ βυθιζόταν στην βία του διχασμού.

Σε εκείνη είχε πει: «Πρέπει να πάω στην εφημερίδα να γράψω ένα άρθρο κατά της απόπειρας δολοφονίας του Βενιζέλου. Είναι απαράδεκτη πράξη. Πρέπει να σταματήσουμε τον κύκλο της βίας τώρα».

Στον Γύπαρη όμως δεν απάντησε. Ποιος από αυτούς τους φανατικούς θα πίστευε άλλωστε, πως εκείνος που θεωρούταν ένας από τους κορυφαίους αντιβενιζελικούς, κατέβαινε μία τέτοια ώρα στο κέντρο της Αθήνας, για να γράψει ένα άρθρο συμπάθειας για τον Βενιζέλο;

Θα το έπαιρναν σαν δικαιολογία και παράκληση να τον αφήσουν. Και ο Ίων δεν παρακαλούσε ποτέ…

Έμεινε σιωπηλός ως το τέλος, που πλέον ήξερε πως ήταν πολύ κοντά. Τον θάνατο είχε μάθει να τον μυρίζει στον αέρα, ήδη από τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα.

Το πτώμα του Δραγούμη έμεινε σκυλευμένο στο πεζοδρόμιο για πολλές ώρες. Αργά το απόγευμα μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο, όπου μετά από ειδοποίηση αργά το βράδυ, προσήλθε τραγική μορφή ο γηραιός πατέρας του, ο Στέφανος Δραγούμης, (πρώην πρωθυπουργός και τελευταίος ύπατος αρμοστής στην Κρήτη) για να αναγνωρίσει τον νεκρό γιο του.

Η οικογένεια του νεκρού απαίτησε νεκροψία που έδειξε ότι ο άτυχος άνδρας έφερε 9 σφαίρες στο κορμί του, έντεκα λογχισμούς διαμπερείς δια ξιφολόγχης και κάταγμα του αριστερού μηρού δια υποκόπανου όπλου.

Τόσο ήταν το μίσος του καθεστώτος για τον Ίων Δραγούμη.

Του ανθρώπου που αποτελεί για τους Έλληνες Εθνικιστές,τον κυριότερο εκφραστή της ιδεολογικής μας θεώρησης…

Ο Ελληνικός Λαϊκός Εθνικισμός, γεννήθηκε ουσιαστικά,από τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τη στάση ζωής εκείνου και άλλων σαν εκείνον, που αποτελούσαν μια γόνιμη σύνθεση μεταξύ πατριωτισμού, πολιτισμού και ελευθερίας.

Εξάλλου ότι έλεγε με τα λόγια, το εννοούσε μέχρι αίματος.

«Όταν ένας του γένους δεν φοβάται, πώς μπορεί να φοβάται το γένος; Όταν ένας του γένους δε θέλει να χαθεί το γένος, πώς μπορεί το γένος να χαθεί; Οι δικοί μας οι αντάρτες είμαστε εμείς, συ και εγώ, και ο άλλος, φθάνει να το θέλουμε. Η επιτυχία θα έλθει άμα δεν την συλλογίζεστε. Θα έλθει άμα συλλογίζεσθε πάντα το σκοπό: Μας φτάνουν πια οι μάρτυρες. Χρειάζονται ήρωες. Γενείτε ήρωες.»

« PREV
NEXT »

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.