ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Διάβασε Πολάκη να μαθαίνεις για τα εγκλήματα των Κομμουνιστών και μάθε γράμματα στον Κοντονή

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Γράφει ο Στέφανος Αλυσανδράτος.

Στόχος του άρθρου δεν είναι να ξαναζωντανέψει τα μίση, αλλά να απαντήσει σε όσους σαν λυσσασμένα σκυλιά ουρλιάζουν τα ψεύδη τους στα μούτρα μας.

Δεν μπορούν οι βλασφημείες τους να μείνουν αναπάντητες, μια, δυο τρεις, χίλιες δεκατρείς, έλεος! Κάποια στιγμή, θα πρέπει να ακουστεί η αλήθεια! 

Να ξεκαθαρίσουμε από αρχής, πως το Τ.Α. Μελιγαλά είχε διοικητή τον ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα, έναν έντιμο στρατιώτη της Ελλάδος στη Μικρά Ασία, στην Αλβανία και στην Αντίσταση. Απαγόρευε βία, πλιάτσικο και καταστροφές δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας. 
Το επιχείρημα λοιπόν των Πολάκηδων ότι οι σφαγές στον Μελιγαλά ήταν αντεκδικήσεις προς ταγματασφαλίτες είναι ψευδέστατο και ανιστόρητο.

Η μάχη μεταξύ ΕΛΑΣ και Τ.Α. ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου και έληξε στις 15. 
Οι νεκροί της μάχης, περίπου 30 ταγματασφαλίτες και 150 αντάρτες, δεν ρίχτηκαν στην Πηγάδα. 

Οι ταγματασφαλίτες πετάχτηκαν σε ξεροπήγαδα και πρόχειρους τάφους, και οι αντάρτες ενταφιάστηκαν στο νεκροταφείο έπειτα από επίσημη κηδεία. 

Ο Βελουχιώτης, επικεφαλής του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου, ήταν μακριά στις μάχες Καλαμάτας και Μελιγαλά, αλλά σε συνεχή επαφή μέσω ασυρμάτου με τον καπετάνιο της ταξιαρχίας. Πριν από τις μάχες είχε κοινοποιήσει διαταγή ώστε «πας συλλαμβανόμενος ταγματασφαλίτης να τυφεκίζεται επί τόπου». Εφτασε στον Μελιγαλά στις 15 Σεπτεμβρίου, μετά το τέλος της μάχης, και παρέμεινε ως τις 17 το μεσημέρι.

Στις 16 επισκέφθηκε τους χιλιάδες κρατουμένους στο Μπεζεστένι, μαζί με Νίκο Μπελογιάννη, Τάσσο Κουλαμπά και Αχιλλέα Μπλάνα. Βρήκε τους αιχμάλωτους ταγματασφαλίτες, έγινε έξω φρενών και έδωσε διαταγή να μη γλιτώσει κανείς. Επελέγη εξαμελής επιτροπή να εφαρμόσει τη διαταγή και ορίστηκαν ως σφαγείς οι αντάρτες μιας διμοιρίας του 8ου συντάγματος ΕΛΑΣ Λακωνίας από χωριά του Πάρνωνα. Οι περίπου 30 αντάρτες παρέμειναν στον Μελιγαλά και έσφαζαν στην Πηγάδα.

Η σφαγή άρχισε Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου και τελείωσε Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου. 
Κράτησε τέσσερα ολόκληρα εικοσιτετράωρα ασταμάτητα! 
Στο σημείο κόπωσης των σφαγέων, έρχονταν άλλοι από άλλα μέρη και συνέχιζαν...  


Ηταν μαζική δολοφονία, σχεδιασμένη από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ Πελοποννήσου. Για τέσσερις ημέρες φρουροί μετέφεραν κουστωδίες από 30-50 κρατουμένους, δεμένους πισθάγκωνα, από τον Μελιγαλά στην Πηγάδα. Εκεί, στα χείλη του βαράθρου, σφάζονταν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και οι σοροί τους ρίχνονταν στην Πηγάδα.

Πέρα από το βομβαρδισμό με ψεύδη από τους ιστοριογράφους της αριστεράς, πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στον Μελιγαλά, στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης τρομοκρατίας»; 

Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. 

Οι υστερικές κραυγές της αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα… 

Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι… 

Σήμερα, τα στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς. 

Πως φτάσαμε στη σφαγή 

Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το πράγμα. 

Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και βάλτε. 

Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους ανταρτών. 

Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. 

Όλα δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι (σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό, όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ρίχτηκαν στο εκεί σπήλαιο. 

Την ίδια ώρα, ο προδότης Μπελογιάννης, ο ηθικός αυτουργός των σφαγών στην Πελοπόννησο, οργάνωνε τους κομμουνιστές φανατίζοντάς τους, επιβάλλοντας μάλιστα την αρχή της «οικογενειακής ευθύνης» που οδήγησε στις μαζικές σφαγές. 

Ακολούθησε η μάχη του Μελιγαλά (13-15 Σεπτεμβρίου 1944) και η σφαγή, μετά την πτώση της πόλης, άνω των χιλίων κατοίκων. 

Ο Μπελογιάννης, μαζί με τον Κουλαμπά και τον Πανταζή Φράγκο, ζήτησαν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να μη μείνει τίποτα όρθιο και ζωντανό στο Μελιγαλά, ενώ από τον ασύρματο ο σφαγέας Άρης Βελουχιώτης διέταζε «προκειμένου περί ταγματασφαλιτών δεν πρέπει να γίνεται λόγος περί αιχμαλώτων», όπως διαβάζουμε στο εξαιρετικό βιβλίο του διαπρεπούς ομογενή μας Γιάννη Μπουγά (με τίτλο «Ματωμένες μνήμες 1940-45», εκδόσεις Πελασγός και γεμάτο αυθεντικές προσωπικές μαρτυρίες, ηχογραφημένες, από μάρτυρες των γεγονότων, στο συγγραφέα). 

Μελιγαλάς, η τραγωδία 

Τη μάχη και την πτώση της πόλης στα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ακολούθησαν πλιάτσικο και εγκλήματα φρικτά. Όλα τα σπίτια των μη αριστερών λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν, ενώ οι «αντιδραστικοί» οδηγούνταν δεμένοι με καλώδια και σύρματα και κατά δεκάδες στην Πηγάδα στο Μπεζεστένι (δύο χλμ ΒΔ του Μελιγαλά), όπου και δολοφονούνταν, αλλά και στα γύρω χωριά, (μόνο στο Νεοχώρι εκτελέστηκαν 150 άτομα, ενώ στο Σολάκιο και στην Ανθούσα, 200). 

Τα πτώματά τους τα πετούσαν στο βάραθρο. 

Αυτές ήταν οι εντολές από τους Άρη Βελουχιώτη, Νίκο Μπελογιάννη, Νικολόπουλο, Κλάπα, Ρουμπέα, Μπλάνα, Ωριών, Κουλαμπά, Ακρίτα, Βασίλη Μπράβο, Στάθη Καναβό, Τάκη Δορκοφίκη, Γιάννη Καραμούζη, Ηλία Δεδούση και Στέλιο Διακουμογιαννόπουλο και την κομμουνιστική σία που παρείχε τις «καταστάσεις» του ΕΑΜ (πολλοί εκ των δραστών των δολοφονιών στο Μπεζεστένι ζουν ακόμη και παίρνουν σύνταξη αντιστασιακού, εκ των οποίων και κάποιος αντάρτης του ΕΛΑΣ από το χωριό Πλατύ, ο Μ., που έσφαξε ενώπιον πολλών μαρτύρων τον ίδιο τον αδελφό του, θέλοντας προφανώς να δώσει τα διαπιστευτήριά του). 

Παραθέτουμε ονόματα μερικών εκ των κομμουνιστών δραστών των μαζικών δολοφονιών στην Πηγάδα, για την ιστορία: Κωνσταντίνος Μπράβος, Διονύσιος Ελ. Σκλήρης, Ηλίας Σκλήρης, Σπύρος Ξιάρχος, Σπύρος Τζαβελέας, Χρήστος Νερούλιας, Αλέξανδρος Καραβίτης, Θόδωρος Καραβίτης, Παναγιώτης Νέζης, Γεώργιος Νέζης, Κωνσταντίνος Μάνεσης, Κυριάκος Μακρής, Χρήστος Γεωργανάς… Δεν τους ξεχνούμε. Οικογένειες ολόκληρες Ελλήνων ξεκληρίστηκαν δια χειρός τους…

Ο ίδιος ο Καραμούζης γράφει ότι «ο Άρης και οι αντιπρόσωποι του κόμματος Κουλαμπάς και Ν. Μπελογιάννης είχαν πάρει την απόφασιν. Όλοι έπρεπε να εκτελεσθούν…». 

Η μεγάλη σφαγή και το μεγάλο έγκλημα των κομμουνιστών που μένει ακόμη ατιμώρητο. Και αντί να σιωπούν και να το βουλώνουν, οι ύβρεις τους συνεχίζονται!

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου 1944 αρχίζει η επίθεση των κομμουνιστοσυμμοριτών κατά του Μελιγαλά. Ο Μελιγαλάς αντιστέκεται! Οι Έλληνες πατριώτες, πολεμούν σαν λιοντάρια. Την επόμενη μέρα οι κομμουνιστές με προδοσία, κατορθώνουν και εισχωρούν στις γραμμές των αμυνομένων. Ο Μελιγαλάς πέφτει στα χέρια των εξαγριωμένων Ελασιτών κι ακολουθούν σκηνές φρίκης και ντροπής για το ανθρώπινο γένος. 

Σφάζονται 41 τραυματίες στο νοσοκομείο κι όλο το ιατρικό προσωπικό. 

Γυναικόπαιδα και γέροι κομματιάζονται στους δρόμους, γυναίκες έγκυοι ξεκοιλιάζονται, κοπέλες βιάζονται κτηνωδώς. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Κατεβάζουν την Ελληνική σημαία και στη θέση της, βάζουν ένα κόκκινο πανί. Φυλακίζονται όσοι απέμειναν ζωντανοί, τα γυναικόπαιδα κλείνονται χωρίς νερό και φαί σε διάφορα υπόγεια. 18 έγκριτοι Καλαματιανοί οδηγούνται στην Καλαμάτα, όπου τους κατακρεουργούν και τους κρεμούν στα πολύφωτα του Δημοτικού φωτισμού της κεντρικής πλατείας της Καλαμάτας. 

Στο τέλος όλοι οι φυλακισμένοι οδηγούνται δεμένοι, ανά τρείς, 2 χιλιόμετρα έξω απ' το Μελιγαλά στη γνωστή πηγάδα, γυμνοί, ξυπόλητοι, νηστικοί, διψασμένοι, τραυματίες, ασθενείς, αναγκάζονται από τ' ανθρωπόμορφα κτήνη, να βαδίσουν. Όσοι δεν βαδίζουν γρήγορα οι κομμουνιστές τους σφάζουν επί τόπου. Όσοι είναι δεμένοι με το ίδιο καλώδιο, σφάζονται κι αυτοί. Όποιος τολμά να μιλήσει, σφάζεται αμέσως. Κατά μήκος της διαδρομής από το Μπεζεστένι, έχουν τοποθετηθεί κομμουνιστές και προκαλούν το πλήθος φωνάζοντας : "θάνατος - θάνατος - θάνατος". 

Οι δήμιοι, μεταφέρουν στα χείλη της Πηγάδας κάθε τριάδα και τους σφάζουν με μία μαχαιριά στην κοιλιά ή την καρδιά, ή στο λαρύγγι και τους ρίχνουν μέσα στην πηγάδα μαζί με πολλούς ζωντανούς, μπροστά στα γεμάτα φρίκη κι αποτροπιασμό μάτια των συγγενών τους, που υποχρεώθηκαν να παρακολουθήσουν τα βασανιστήρια και την σφαγή τους. Ή ελευθερία της Ελλάδος πληρώνεται εδώ με πολύ Ελληνικό αίμα. Αυτό συνεχίζεται επί τρεις ολόκληρες μέρες, χωρίς διακοπή, μέχρις ότου δεν υπάρχουν άλλοι (άνω των 50 ήταν γυναίκες, ενώ υπάρχει και αριθμός ανήλικων θυμάτων, μεταξύ τους και κοριτσιών). 

Για πολλούς εφαρμόζεται αγριότερος τρόπος. 
Με τσεκούρια και κλαδευτήρια τους κόπτουν χέρια και πόδια, αυτιά και μύτες. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Ο πυθμένας της Πηγάδας κοχλάζει, τα έγκατα της γης αναταράσσονται και βοούν, οι σάρκες των κατακρεουργημένων σφαδάζουν. Οι θρήνοι κι οι κραυγές γεμίζουν τον αέρα! Οι σφαγείς μένουν ατάραχοι και συνεχίζουν, συνεχίζουν, συνεχίζουν το μακάβριο έργο τους. 

Το επίσημο κράτος μέχρι το 1974 τιμούσε και μετείχε στο τελούμενο μνημόσυνο. Μετά το 1974 απέχει από το να τιμά την μνήμην των αγρίως σφαγιασθέντων πατριωτών του Μελιγαλά. Οι συγγενείς όμως των θυμάτων κι ο Ελληνικός λαός περιφρονώντας την κρατική απαγόρευση και την κατάργηση του Μνημόσυνου, τιμούν κάθε χρόνο την μνήμη των θυμάτων της κομμουνιστικής θηριωδίας. 

Οι υστερικές κραυγές της αριστερής ιστοριογραφίας και των γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες σπεύδουν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Άρης Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». 

Από την Πηγάδα η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών έβγαλε 600 πτώματα (αδύνατον να αναγνωριστούν οι περισσότεροι, λόγω προχωρημένης αποσύνθεσης) τον Σεπτέμβριο του 1945, και η "εκταφή" σταμάτησε λόγω των συνθηκών και της απειλής κατά της δημόσιας υγείας, ενώ τα πτώματα στο βάραθρο ήταν πολλά περισσότερα.

Για τη σφαγή στο Μελιγαλά δικάστηκαν 31 άτομα από το στρατοδικείο της Καλαμάτας το καλοκαίρι του 1949. Εξ αυτών, όπως μας πληροφορεί ο Γιάννης Μπουγάς (επικαλούμενος δημοσιεύματα της εποχής των εφημερίδων της πόλης «Θάρρος» και «Σημαία»), 13 κομμουνιστές φονιάδες καταδικάστηκαν σε θάνατο, 11 σε ισόβια και επτά αθωώθηκαν.

Αποτέλεσμα εικόνας για Μελιγαλάς μικρά παιδιά

Κατάλαβες Πολάκη; 
Τράβα λύσε κανένα πρόβλημα στα νοσοκομεία, λύσε κανένα θέμα των καρκινοπαθών, αλλιώς άμε καλλιά σου άνθρωπέ μου, άμε καλλιά σου... 

« PREV
NEXT »

Δεν υπάρχουν σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.