Η Σκοτεινή Εποχή - Unpolitical - Ειδήσεις και σχόλια

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

Η Σκοτεινή Εποχή

Αποτέλεσμα εικόνας για σαβιτρι ντεβι

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί ένα απάνθισμα από το 16ο κεφάλαιο του βιβλίου της διάσημης φιλοσόφου, πολιτικής ακτιβίστριας και οικολόγου Σαβίτρι Ντέβι Μούκερτζι (Μαξιμίνη Ιουλία Πόρτας ή Πορτάση, « Ο Κεραυνός και ο Ήλιος» (1958, Καλκούτα). Η μεγάλη στοχάστρια, που είχε προσxωρήσει στον Ινδουϊσμό, αυτοπροσδιορίζονταν επιτηδευμένα ως «πολίτης της Ευρώπης» και περιέγραφε τον εαυτό της ως «Εθνικιστή όλων των Εθνών».

«Ένα ολοένα και πιο έντονο σημάδι του πεπρωμένου πρέπει να παρατηρηθεί στη συγκλονιστική αύξηση του πληθυσμού της υδρογείου από χρόνο σε χρόνο [όπως καταγράφει η τραγική προειδοποίηση του Χανς Γκριμ το 1954 στο βιβλίο του «Γιατί, από που, προς τα που;»], ειδικά στην αύξηση των κατωτέρων φυλών, στην ταχεία νόθευση με επιμειξία των ανωτέρων και στην επακόλουθη επιταχυνόμενη πτώση ολόκληρης της ανθρωπότητας στο επίπεδο ενός τεράστιου ανόητου κοπαδιού.

Έχω ήδη αναφέρει, σε ένα άλλο μέρος αυτού του βιβλίου, αυτό το γεγονός ως ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της προχωρημένης Σκοτεινής Εποχής. Στη Χρυσή Εποχή - συμβολιζόμενη, στη χριστιανική παράδοση, στον πολύ παλαιότερο μύθο του «Κήπου της Εδέμ» - πολύ λίγοι άνθρωποι, αλλά όλοι θεοειδείς, ζούσαν σε έναν όμορφο κόσμο, καλυπτόμενο (όπου επέτρεπε το κλίμα) με πολυτελή βλάστηση την οποία κανείς δεν κατέστρεφε και γεμάτη όμορφα, ελεύθερα και φιλικά ζώα που κανείς δεν σκότωνε ή τραυμάτιζε. Ωστόσο, με την εμφάνιση αυτού που ονόμασα «δεισιδαιμονία περί του “ανθρώπου”», την έκφραση του αρχαιότερου ανθρώπινου εγωισμού και της έπαρσης - δηλαδή της κακίας – η οποία τον απέκοψε από την αρμονική αδελφότητα των ζωντανών πλασμάτων και προκάλεσε την πτώση του από την κατάσταση της Χρυσής Εποχής, ο άνθρωπος έπαψε να είναι ο δίκαιος βασιλιάς της Δημιουργίας για να γίνει, σταδιακά, ο τύραννός της και όλο και περισσότερο - όπως κύλισαν μυριάδες ετών και καθώς βυθίστηκε στην Σκοτεινή Εποχή - ο βασανιστής της. Και η εξέγερσή του ενάντια στη θεότητα της Φύσης τον οδήγησε, με αυτόν τον τρόπο, να περιφρονεί τον μεγάλο σκοπό της Φύσης.

Μια κοντόφθαλμη αναζήτηση για απεριόριστη ατομική απόλαυση τον έκανε αδιάφορο για την κλήση προς το υπερανθρώπινο. Και αυτοϋποτιμήθηκε όλο και περισσότερο. Τώρα, στο τέλος της Σκοτεινής Εποχής, η εδεμική - παραδείσια εικόνα αντιστρέφεται εντελώς. Στην επιφάνεια αυτού του δύσμοιρου πλανήτη, ο οποίος χάνει με ανησυχητική ταχύτητα τον κάποτε τόσον ευρύ και παχύ μανδύα των δασών. Σε αυτόν τον ατυχή πλανήτη, όπου ολόκληρα είδη υπερήφανων άγριων πλασμάτων - η αριστοκρατία του ζωικού κόσμου - έχουν ήδη αποσαθρωθεί ή αποσαθρώνονται με μεγάλη ταχύτητα – εξοντώθηκαν από τον άνθρωπο - παρατηρεί κανείς έναν αυξανόμενα αποκρουστικό και σταθερά διογκούμενο πλήθος από ανιαρά, θλιβερά (αν όχι βεβαίως και άσχημα) χυδαία, ανόητα, άνευ αξίας δίποδα θηλαστικά. Και όσο πιο άχρηστα είναι, τόσο ταχύτερα αναπαράγονται. Οι ασθενικοί και οι θαμποί έχουν περισσότερα παιδιά από τους υγιείς και λαμπρούς. Οι κατώτερες φυλές και οι άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου φυλή, σαφώς περισσότερα από τους 100% Αρίους. Και οι εντελώς σάπιοι, προσβεβλημένοι τόσο από κληρονομικές ασθένειες όσο και από φυλετικά ακαθόριστο αίμα - είναι, συχνότερα, τρομακτικά γόνιμοι.

Και όλα γίνονται για να ενθαρρύνουν αυτή την τρελή αύξηση του αριθμού και τη συνεχή απώλεια της ποιότητας. Όλα γίνονται για να προφυλάξουν από το θάνατο τους αρρωστημένους, τους σακατεμένους, τα εκτρώματα της φύσης, τους ανίκανους να εργασθούν και τους ακατάλληλους για να ζήσουν. Κάποιος «παρατείνει» όσο το δυνατόν περισσότερο τις ζωές των ανίατων. Κάποιος προκαλεί βασανιστήρια σε χιλιάδες υπέροχα, αθώα, υγιή ζώα, με την ελπίδα να ανακαλύψουν «νέες θεραπείες», έτσι ώστε οι ανεπαρκείς άνθρωποι, τους οποίους η Φύση έχει καταδικάσει σε θάνατο, να διαρκέσουν μερικούς μήνες - ή μερικές εβδομάδες περισσότερο. Έτσι ώστε να ... επιδιορθωθούν ή να τους δοθεί τεχνητά μια ψευδαίσθηση ζωτικότητας … ενώ παραμένουν ένα βάρος για τους υγιείς. Και αυτό, όποιοι και αν είναι. Μόνον επειδή είναι «ανθρώπινα όντα». Τα νοσοκομεία και τα άσυλα - που περιγράφονται ευθέως ως τέτοια ή ευγενικά βαπτίζονται «σπίτια» είναι γεμάτα από τέτοια υπολείμματα της ανθρωπότητας, παλαιά και νεαρά… ενώ οι υγιείς (σωματικά και ηθικά) καθίστανται ασθενείς μέσω των συνθηκών ζωής που τους επιβάλλονται από έναν ψεύτικο πολιτισμό : μέσω εργασίας χωρίς χαρά και υπεσυνωστισμένων οικιών με έλλειψη ιδιωτικότητας και έλλειψη αναψυχής, μέσω υποχρεωτικών εμβολιασμών και έξυπνων διαφημίσεων αφύσικων τροφίμων, μέσω της μουσικής μάζας που τσακίζει τα νεύρα για να μην μιλήσουμε για την ψυχή που σκοτώνει, μέσω της μαλάκυνσης του εγκεφάλου με την μαζική προπαγάνδα που εξωθεί σε αφύσικες «αξίες». Τα νοσοκομεία και τα άσυλα είναι, μετά από τα σφαγεία, ένα από τα πιο καταθλιπτικά χαρακτηριστικά της προχωρημένης «Kali Yuga», της Σκοτεινής Εποχής. Είναι αυτό που θα προκαλούσε αυτόματα τη μεγαλύτερη αηδία στην καρδιά ενός ισχυρού ανθρώπου από την αρχή αυτής της ίδιας Εποχής, για να μην αναφέρουμε έναν άνθρωπο από την προηγούμενη «Dvapara Yuga» («Διπλοπροχωρημένη Εποχή» - της συμπόνιας και της αλήθειας) και κατά μείζονα λόγο από μιαν επαναστατική εποχή, αν αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν να επιστρέψουν όπως υπήρξαν κάποτε.

Αλλά γιατί μιλάμε για νοσοκομεία και άσυλα; Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από υπολείμματα της ανθρωπότητας, τουλάχιστον γεμάτοι από παλιανθρώπους και υπανθρώπους. Κάποιος πρέπει μόνο να κοιτάξει τα πρόσωπα που βλέπει στα υπερσυνωστισμένα λεωφορεία ή στους κινηματογράφους, στις αίθουσες χορού και στις καφετέριες των μεγάλων πόλεων, ακόμη και των μικρών, ακόμη και στην ύπαιθρο, παντού, εκτός από εκείνες τις χώρες στις οποίες η κυρίαρχη φυλή είναι σχετικά καθαρή. Είναι ένα θλιβερό θέαμα. Ένας θλιβερός κόσμος.Ένας ανεστραμμένος κόσμος. Ένας κόσμος στον οποίον η μέση γάτα ή ο μέσος σκύλος είναι, ως εκ τούτου, απείρως υγιέστερα, πιο όμορφα - πιο τέλεια - από τον μέσο άνδρα ή τη μέση γυναίκα και κατά μείζονα λόγο από τον μέσο κυβερνήτη του κράτους μετά το 1945. Είναι δηλαδή πιό κοντά στο ιδανικό αρχέτυπο του είδους τους, από ότι τα σημερινά ανθρώπινα όντα ήσαν ποτέ κοντά στο ιδανικό αρχέτυπο του ανθρώπου, αυτού του αριστουργήματος του Θεού – [ Ειδικότερα οι επίσημοι (και οι κρυφοί) ηγέτες του σημερινού «ελεύθερου κόσμου» - ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ (ή μάλλον, ο κύριος Μπαρούχ), ο Τσώρτσιλ, ο Μεντές Φρανς κλπ. (και πόσο μάλλον οι πιο υπάκουοι υπάλληλοί τους Κόνραντ Αντενάουερ - Τέοντορ Χώυς και Σία) ] .

Αν οι αποκρουστικοί υπάνθρωποι ήσαν ικανοί για υψηλές σκέψεις - ή έστω απλώς γιά σκέψη - αυτό θα ήταν κάτι! Αλλά δεν είναι. Και οι ηγέτες τους είναι χειρότεροι από αυτούς, όχι καλύτεροι. Είναι αλήθεια ότι όλοι μιλούν για «ελεύθερη σκέψη», μιλούν και γράφουν γι' αυτήν. Κατηγορούν τους πρώην φίλους τους (τους κομμουνιστές) για «θανάτωση της ατομικής σκέψης». Ωστόσο, αυτοί οι ίδιοι είναι οι πρώτοι που απώλεσαν τόσο την ελευθερία της κρίσης, όσο και την ατομικότητά τους. Όλοι έχουν τις ίδιες απόψεις και το ίδιο ιδεώδες. Οι απόψεις τους είναι εκείνες του κυβερνώντος τύπου. Το ιδανικό τους είναι να «προχωρήσουμε στη ζωή», δηλαδή να κερδίσουμε χρήματα και να είμαστε «χαρούμενοι», που σημαίνει: να απολαύσουμε νόστιμα φαγητά, εκλεκτά ρούχα, καταλύματα που παρέχονται μαζί με τα πιο πρόσφατα αγαθά και, εκτός από αυτά, όσο πιο συχνά γίνεται, λίγο ποτό, λίγο ελαφρά μουσική, λίγο άθλημα, λίγη ερωτική πράξη. Ίσως αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί ή Ινδουιστές ή οτιδήποτε άλλο. Όμως, όποια και αν είναι η θρησκεία τους, η πίστη τους είναι επιδερμική. Τίποτα, απολύτως τίποτα πέρα από το προσωπικό - και, κατά μείζονα λόγο, τίποτα περισσότερο από το ανθρώπινο – δεν τους ενδιαφέρει. Το μόνο πράγμα για το οποίο προσεύχονται όλοι, όταν και αν προσεύχονται, είναι η «ειρήνη», όχι η ανυπέρβλητη, εσωτερική ειρήνη του Αρίστου (για την οποία δεν έχουν την παραμικρή εμπειρία), αλλά η ειρήνη με την έννοια της απουσίας του πολέμου. Την αόριστη παράταση ενός «status quo» που τους επιτρέπει να σκεφθούν την μικρή ευχαρίστηση του αύριο χωρίς τον φόβο του σημερινού θανατηφόρου κινδύνου. Την ειρήνη, χάρη στην οποία, ανενόχλητοι -όπως αυτοί ελπίζουν- θα είναι σε θέση να συνεχίσουν να σαπίζουν μέσα σ’ αυτήν της αυξανόμενη άνεση που την εξασφαλίζει η τεχνική πρόοδος. Την ειρήνη, χάρη στην οποία αναμένουν να παραμείνουν (ή να γίνουν σταδιακά) ευτυχισμένοι - με τον τρόπο που είναι ευτυχείς οι χοίροι, όταν έχουν αφθονία φαγητού και καθαρό άχυρο για να ξαπλώσουν.

Η επιταχυνόμενη τεχνική πρόοδος, παράλληλα με τον επιταχυνόμενο ανθρώπινο εκφυλισμό, αποτελεί ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της προχωρημένης Σκοτεινής Εποχής. Είναι - ή φαίνεται να είναι - ο «θρίαμβος του ανθρώπου» πάνω στη Φύση. Και ερμηνεύεται και εξελίσσεται ως τέτοια από τους υπανθρώπους, τόσο περήφανους γι 'αυτό, καθώς δεν έχουν τίποτε άλλο για να είναι περήφανοι- δεν υπάρχει πραγματικός, ζωντανός πολιτισμός. χωρίς άσκοπη εργασία ή δίχως γνώση -. Είναι - ή φαίνεται να είναι - η «απόδειξη» της υπεροχής του ανθρώπου σε σχέση με όλα τα άλλα αισθανόμενα όντα. Η «απόδειξη» της εν γένει ανωτερότητάς του, ανεξάρτητα από τη φυλή, διότι .... ένας Νέγρος μπορεί βεβαίως να οδηγήσει αυτοκίνητο, δεν μπορεί; Και υπάρχουν πολύ έξυπνοι Ιουδαίοι γιατροί. Προωθείται ή ενισχύεται η γερασμένη δεισιδαιμονία περί του «ανθρώπου», που βρίσκεται στη ρίζα της όλης αποσύνθεσης. Είναι, ή φαίνεται να είναι, ο δρόμος για την παγκόσμια «ευτυχία». Το ιδανικό των αυξανόμενων εκατομμυρίων - και σύντομα, δισεκατομμυρίων - που δεν έχουν ιδανικό. Στην πραγματικότητα, βοηθά τις κυρίαρχες δυνάμεις της Σκοτεινής Εποχής, τους επιδέξιους πράκτορες των δυνάμεων της αποσύνθεσης, να κρατήσουν τα εκατομμύρια υπό τον έλεγχό τους. Γιατί όσο παράδοξο και αν ακούγεται, μάζες που μπορούν να διαβάζουν και να γράφουν, είναι ευκολότερο να υποδουλώνονται από ότι οι μάζες που δεν μπορούν, και τίποτα δεν είναι ευκολότερο από το να υποταχθούν και να καθηλωθούν οι μάζες που θεωρούν τις ασύρματες και τηλεοπτικές τους εφαρμογές τις κινηματογραφικές προβολές ως απαραίτητες ανάγκες ζωής. (Οι σύγχρονοι άντρες «ενάντια στον Χρόνο» το γνωρίζουν αυτό, όπως και οι άνδρες «εν Χρόνω» Μόνο που δεν διαθέτουν τα ανεξάντλητα οικονομικά μέσα των τελευταίων.)

Η τεχνική πρόοδος, σε όλους τους τομείς στους οποίους δεν συνεπάγεται αυτόματα τη βία προς τον άνθρωπο ή το ζώο (ή το φυτό, για παράδειγμα με την καταστροφή των δασών), δεν είναι αφ’ εαυτής κάτι το κακό. Στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτή που δημιουργεί τη Σκοτεινή Εποχή. Αυτό που δημιουργεί τη Σκοτεινή Εποχή είναι η πτώση όλων, εκτός από μιαν οριακή μειονότητα ανθρώπων, στο επίπεδο ενός άμυαλου (και άκαρδου) κοπαδιού και -ταυτόχρονα- η ατέρμονη αύξηση του αριθμού τους. Και η τεχνική πρόοδος είναι μια κατάρα μόνο στο βαθμό που αποτελεί το ισχυρότερο όργανο στα χέρια όλων εκείνων που, άμεσα ή έμμεσα, ενθαρρύνουν αυτή την αδιάκριτη αύξηση και, κατά συνέπεια, προωθούν αυτήν την νοοτροπία της αγέλης (ακόμα και αν δεν προτίθενται ρητά). Στα χέρια των γιατρών που κρατούν ζωντανούς τους αδύναμους και ελλιπείς και ημίαιμους, και δεν κάνουν τίποτα για να εμποδίσουν τη δημιουργία κι άλλων τέτοιων. Στα χέρια των πολιτικών «εν Xρόνω» οι οποίοι, ακριβώς επειδή μοιράζονται όλοι -όπως οι γιατροί- τη γερασμένη δεισιδαιμονία περί «ανθρώπου» και περί ατομικής ανθρώπινης «ευτυχίας» με κάθε κόστος, αντιτίθενται σε οποιαδήποτε συστηματική επιλογή εν όψει της επιβίωσης και της ευημερίας των υγιέστερων, πόσο μάλλον στην συστηματική φυλετική επιλογή, ενόψει της επιβίωσης και της κυριαρχίας μιας από πάσης απόψεως βιολογικής ανθρώπινης αριστοκρατίας.

Όπως ανέφερα προηγουμένως, η τεχνική πρόοδος και τα θαύματα της θα μπορούσαν εξίσου εύκολα να τεθούν στην υπηρεσία μιας αποφασιστικά «επικεντρωμένης στη ζωή» φιλοσοφίας «ενάντια στον Χρόνο», στην υπηρεσία ενός αριστοκρατικού δόγματος προσωπικής και φυλετικής ποιότητας, μόνοn αν οι υπέρμαχοι ενός τέτοιου δόγματος μπορούσαν να διατηρήσουν την εξουσία σε αυτή την προχωρημένη Εποχή του Ζόφου – πράγμα που δεν μπορούν.

Ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούν, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν ηλεκτρικά τρένα και ηλεκτρικά σίδερα, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, αεροπλάνα και πλυντήρια ρούχων και «ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι» και όλα τα μείζονα και δευτερεύοντα προϊόντα, παράγωγα τεχνικής δεξιότητας, αλλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας σε αυτή την Εποχή - το ολοένα και πολυπληθέστερο και θαμπότερο και σκοτεινότερο κοπάδι όλων των φυλών, σε διαδικασία γενικού εκφυλισμού - είναι εναντίον οποιασδήποτε αριστοκρατικής σοφίας. Ο λόγος είναι ότι τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων και γρήγορα τα δισεκατομμύρια των υπανθρώπων, αισθάνονται ότι απειλείται το όνειρό τους για μια χοιρόμορφη «ευτυχία», η όχι λιγότερο χοιρόμορφη ύπαρξή τους από οποιονδήποτε ενσωματώνει μια τέτοια σοφία «ενάντια στον Χρόνο». Ο λόγος είναι πως οι ολοένα και ισχυρότεροι πράκτορες των θανάσιμων δυνάμεων, οι φυσικοί ηγέτες αυτής της Εποχής, χρησιμοποιούν ραδιόφωνο, κινηματογράφο, τηλεόραση και όλα τα τεχνικά μέσα τα οποία μπορούν να εξασφαλίσουν τα χρήματα, ώστε να διεγείρουν το απερίσκεπτο ανούσιο κοπάδι ενάντια στους Αρίστους, ενώ κάνουν οτιδήποτε μπορούν μέσω της διαφήμισης ολοένα και πιο θαυμάσιων προϊόντων ώστε να κρατήσουν το νου του μέσου ανθρώπου μακριά από τα υψηλότερα πράγματα - μακριά από κάθε έμπνευση «ενάντια στον Χρόνο». Μακριά από κάθε επιθετική κριτική των θεμελιωδών δογματών της Σκοτεινής Εποχής και γενικά, μακριά από όλα τα απρόσωπα προβλήματα ..... έως ότου η αδράνειά του καταλήξει στον οριστικό ύπνο του θανάτου.

Δεν είναι – βεβαίως δεν είναι ! - η τεχνική πρόοδος αυτή καθαυτή, που πλήττει τόσο βαθειά τους μελλοντικούς εν όπλοις συντρόφους του (Δικαιοκρίτη Σωτήρα) Κάλκι (ή τους πατέρες τους), εκείνους τους φυσικούς αριστοκράτες της νεότερης ανθρώπινης φυλής, την οποία περιέγραψα ως «Άριστη». Είναι η έντονη ανομοιογένεια μεταξύ της τελειότητας των σύγχρονων τεχνικών επιτευγμάτων θεωρουμένων ως «μέσων» και της αναξιότητος των σκοπών στην υπηρεσία των οποίων τίθενται αυτά τα επιτεύγματα. Είναι η αντίθεση μεταξύ αυτής της θαυμάσιας Αρίας διανοίας, η οποία ίσταται και λάμπει πίσω από σχεδόν κάθε ανακάλυψη της σύγχρονης επιστήμης, κάθε εφεύρεση της σύγχρονης τεχνικής και του σταθερά αυξανόμενου εκφυλισμού των υπανθρώπινων πληθών τα οποία πράγματι απολαμβάνουν τα προϊόντα της δημιουργικής της εφευρετικότητας στην καθημερινή τους ζωή, που, συνήθως, με την κακή χρήση τους, βυθίζονται ολοένα και βαθύτερα σε εκείνη την άμυαλη και άψυχη «ευτυχία» - Επαναλαμβάνω : αυτήν την χοιρόμορφη «ευτυχία», η οποία είναι το ιδεώδες της εποχής μας.

Αυτό το ιδεώδες είναι εκείνο που προωθήθηκε, υπό τη μία ή την άλλη μορφή, ολοένα και πιο αδιαμφισβήτητα κατά τη διάρκεια των αιώνων, από όλους τους «εν Χρόνω» τυπικούς ηγέτες της Σκοτεινής Εποχής, ιδιαιτέρως δε από τον αποτελεσματικότερο από όλους τους πράκτορες των Σκοτεινών Δυνάμεων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 2.400 ετών (τουλάχιστον) και ειδικότερα κατά τα τελευταία τριακόσια ή τετρακόσια χρόνια : τον Διεθνή Ιουδαίο.»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.

Σελίδες