Η κατάντια του συνδικαλισμού στην χώρα μας - Το καλύτερο συνδικάτο είναι αυτό που δεν υπήρξε ποτέ - UNPOLITICAL

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Η κατάντια του συνδικαλισμού στην χώρα μας - Το καλύτερο συνδικάτο είναι αυτό που δεν υπήρξε ποτέ

Αποτέλεσμα εικόνας για απεργία αδεδυ

Γράφει ο Θοδωρής Τσέλας.

Να ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: Αν το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν αξιόπιστο θα ήταν και ισχυρό, και δεν θα είχαμε σήμερα μισθούς των 100-300 ευρώ και δεν θα θεωρούνταν υψηλόμισθος κάποιος με 1000 ευρώ μισθό, όταν στην Ευρώπη ακόμη και με τέτοιον μισθό είσαι πάμφτωχος... 

Και βέβαια δεν θα είχαμε πραγματική ανεργία κοντά στα 2.000.000 ανθρώπους!

Γιαυτό αγαπητό ΚΚΕ, μήπως - λέω, μήπως - να καταργούσαμε τις απεργίες, πριν ξεφτιλιστεί ο θεσμός εντελώς και όταν πάψετε κόκκινοι, ροζ και μπλε να χρησιμοποιείτε τον συνδικαλισμό για το βουλευτιλίκι, τον επαναφέρουμε δίνοντας την πραγματική υπόσταση στο δικαίωμα των εργαζομένων;

Να είστε βέβαιοι πως δεν αστειεύομαι. Ίσα - ίσα!

Η απεργία, σε όλες τις δημοκρατικές χώρες αποτελεί ένα κεκτημένο δικαίωμα των εργαζομένων, ενίοτε και των εργοδοτών. Πρόκειται για ένα αναφαίρετο δικαίωμα που επειδή έχει κατακτηθεί με αγώνες θα έπρεπε να γίνεται λελογισμένη χρήση του και με το βλέμμα στην κοινωνία.

Στην Ελλάδα διαφέρουν τα πράγματα. 
Τι σημαίνει απεργία στην Ελλάδα; 

Σημαίνει πορεία και συχνά-πυκνά επεισόδια, ταλαιπωρία στους πολίτες και οικονομική ζημιά στον τόπο, κέρδος στους εργοδότες μέσω του οικονομικού "δανεισμού" που γίνεται αφού μειώνεται κατα τις μέρες της απεργίες ο μισθός των εργαζομένων.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων, πλέον - ΔΙΚΑΙΩΣ - όχι απλά δεν υπακούει, αλλά έχει φανερά αρχίσει να γυρίζει την πλάτη, κάποιες φορές και με αντιπάθεια, προς όσους υποτίθεται ότι διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο για λογαριασμό τους.

«Ποιος απεργεί πάλι;» είναι μία από τις καθημερινές σχεδόν ερωτήσεις Αθηναίων πολιτών που αγανακτούν γιατί ταλαιπωρούνται στις μετακινήσεις, και ο αντίκτυπος είναι τέτοιος που είτε 100 διαδηλώνουν είτε 10.000 το μικρό σε έκταση αθηναϊκό κέντρο μετατρέπει τη ζωή των πολιτών σε κόλαση.

Διόλου τυχαίο που στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί ιστοσελίδα απεργιών στα χρόνια της κρίσης, όπου μέσα από τις πληροφορίες αποκαλύπτεται μία άνευ προηγουμένου συντεχνιακή αντίληψη, αποφάσεις εν θερμώ, αδιαφορία για την κοινωνία, ζημιά ακόμη και στα συμφέροντα αυτών που απεργούν.

Καθόλου συμπτωματικό ότι στις απεργίες της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος που αφορά τον ιδιωτικό τομέα, σχεδόν οι πάντες δουλεύουν και μόνο το Δημόσιο κατεβάζει ρολά - και αυτό για λίγο ακόμη όμως - αφού η ΑΔΕΔΥ μόνη της τορπίλισε την εμπιστοσύνη που της έδειχναν οι εργαζόμενοι. 

 




Ίδια χάλια όμως και στην ΓΣΕΕ όπου πλέον οι εργαζόμενοι στρέφονται εναντίον των... "ηγετών" τους.

Αποτέλεσμα εικόνας για αδεδυ ξύλο στον πρόεδρο

Γιατί έφαγε ξύλο ο Παναγόπουλος το 2010; Αυτόν βρήκαν πρόχειρο. Αυτόν βρήκαν πρώτο...
Και τον χτύπησαν γιατί ήταν από αυτούς που έφεραν την συμφορά στην χώρα, χειροκροτώντας τον καταστροφέα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας

Από την άλλη, η Βουλή, στην οποία έχουν πιάσει στασίδι πλείστοι όσοι συνδικαλιστές, αδυνατεί να αναλάβει τις Ιστορικές ευθύνες της απέναντι στους εργαζόμενους.

Αύριο μπορεί οι εργαζόμενοι που τώρα κοιτάνε αποσβολωμένοι και σοκαρισμένοι από το σοκ  να πετύχουν κάποιον άλλον και αλίμονο του. Αθώοι δεν υπάρχουν αυτή την ώρα. Και όσο και να καταδικάζουμε, ή να καταδικάσουμε τα γεγονότα από τώρα, δρυός πεσούσης...

Και όσοι δεν καταλάβουν το βάθος της εικόνας της απουσίας των εργαζομένων από τις απεργίες και την οργή τους για όσα έχουν ψηφιστεί από πρώην συνδικαλιστές, όσοι δεν κατανοούν, όσοι δεν καταλάβουν κακό του κεφαλιού τους.

Προφανώς και τα ΜΜΕ τρώνε σήμερα "ξύλο", αλλά άλλου είδους. Δείτε τι γίνεται με το Mega υμνητή του μνημονίου.

Τα τελευταία χρόνια ΚΑΝΈΝΑΣ συνδικαλιστικός φορέας, ακόμη και όταν ενώνονται, δεν μπορούν να μαζέψουν ούτε 2 με 3 χιλιάδες διαδηλωτές.

Μόνο το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ) του ΚΚΕ με την στρατιωτική του πειθαρχία που επιβάλει στα μέλη του, μαζεύει μερικές χιλιάδες «συνοδοιπόρους». Το ΚΚΕ, ωστόσο, έχει άλλους στόχους και άλλες βλέψεις. Δεν είναι τυχαίο το κλείσιμο της Χαλυβουργικής όπου η απεργία του ΚΚΕ εξάντλησε ολόκληρη την επιχείρηση, σε σημείο που τελικά απολύθηκαν όλοι αφού δεν υπήρχε πλέον δουλειά. Θυμηθείτε τις απεργίες για τους Σαντινίστας της Νικαράγουα όπου συρρίκνωσε και εντέλει εξόντωσε την Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Για να μην θυμηθούμε τον ρόλο του ΠΑΜΕ στις μεγάλες απεργίες για το μνημόνιο, όπου τα ΚΝΑΤ έδερναν τους διαδηλωτές με τα ρόπαλα με τα οποία φυλούσαν τον "Ναό της Δημοκρατίας" αφού τους πληρώνει άλλωστε και το μηνιάτικο.



Δυστυχώς, τα χρόνια του Μνημονίου δεν έχουν διδάξει ούτε τους πολιτικούς αλλά ούτε τους συνδικαλιστές. 

Και το ιερό δικαίωμα της απεργίας έχει καταντήσει σήμερα ανίερο. 
Γιατί με κάθε απεργία χάνονται από την πραγματική οικονομία δεκάδες εκατ. ευρώ χωρίς ποτέ η κάθε απεργία να έχει ουσιαστικό νόημα.

Επομένως έστω και με νομοθετικό ζόρι απαιτείται η συνδικαλιστική οργάνωση να τεθεί σε νέες βάσεις και με παράλληλη «εκπαραθύρωση» όλων των ηγεσιών της. Είναι ανάγκη να αναδειχθούν δημοκρατικά νέες ηγεσίες που θα υπακούν στα μέλη και στη λογική, αλλά κυρίως στο γενικότερο κοινωνικό όφελος και όχι στην βουλευτοποίηση τους.

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην Ελλάδα, στη συντριπτική τους πλειονότητα, ήταν και παραμένουν δέσμιες μιας απαράδεκτης συντεχνιακής λογικής που όχι μόνο τα συμφέροντα των εργαζομένων δεν εξυπηρετεί, αλλά συνέβαλλε στη διόγκωση και την παράταση της κρίσης που βιώνουμε. 

Σήμερα ζούμε την παρακμή του συνδικαλισμού αποτέλεσμα της αδιαφορίας για το γενικότερο συμφέρον. Ακόμη δε κάποιοι, προτάσσουν, όπως έκαναν άλλωστε πάντα, το στενό συντεχνιακό τους συμφέρουν, αδιαφορώντας για τις συνολικές κοινωνικές επιπτώσεις από τις συνεχόμενες ήττες και τον επιβαλλόμενο εργασιακό μεσαίωνα.

45 ΑΠΕΡΓΊΕΣ στα χρόνια του μνημονίου και ούτε μια νίκη!
Αντίθετα...! Μηνιαίοι μισθοί των 100 ευρώ, μισό εκατομμύριο ανασφάλιστοι εργαζόμενοι με πλήρη ωράρια που δηλώνονται ως μερικώς απασχολούμενοι, αλλά και μισθοί πείνας που καταβάλλονται με καθυστέρηση έως και 15 μήνες.

Η αγορά φαντάζει εφιαλτική, γεμάτη φτωχούς που αποδέχονται δουλειές του ποδαριού με ένα μεροκάματο που δεν ξεπερνά τα 15 ευρώ. 

Σε πρόσφατη έρευνα τουWorkmonitor της Randstad προκύπτουν για άλλη μια φορά «σημεία και τέρατα». 

Το 45% των ερωτηθέντων θα δεχόταν έναν χαμηλότερο μισθό ή υποβιβασμό προκειμένου να συνεχίσει να εργάζεται, ενώ το 83% είναι πρόθυμο να απασχοληθεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου για να αποφύγει την ανεργία. Επίσης, το 89% των Ελλήνων εργαζομένων είναι πρόθυμο να μείνει στην ίδια εργασία ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο της ανεργίας.

Τα χειρότερα όμως δεν τελειώνουν εδώ. Ποσοστό που αγγίζει το 56% δηλώνει ότι ευχαρίστως θα μετανάστευε για να βρει την εργασιακή ευκαιρία που δεν βρίσκει στην Ελλάδα. Είναι κάτι που επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά ότι η «αιμορραγία» συνεχίζεται και προφανώς δεν δείχνει κάτι ικανό να τη σταματήσει. Οι νέοι βλέπουν την παραμονή στην Ελλάδα ως πρόβλημα, ως εμπόδιο στη ζωή τους.

Όσο περνούν τα χρόνια, οι έννοιες εργαζόμενος και αξιοπρέπεια απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Ο εργαζόμενος είναι διατεθειμένος να ξεφτιλιστεί για να μην αντιμετωπίσει το φάσμα της ανεργίας και δυστυχώς η αγορά εργασίας αποτελεί πρόσφορο έδαφος ευδοκίμησης αναξιοπρέπειας, ενώ στη συντριπτική της πλειοψηφία δεν είναι σε χέρια αγγέλων.

Τα κράτη δεν πηγαίνουν μπροστά με λαούς αηδιασμένους. Τα βήματα ανάπτυξης δεν πραγματοποιούνται με καταρρακωμένη την ψυχολογία ενός παραγωγικού δυναμικού που κατά το ήμισυ είναι με το ένα πόδι έξω απ’ τη χώρα. Μεσαίωνας και πρόοδος δεν συνυπήρξαν πουθενά.

Προφανώς όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν ηττηθεί πανηγυρικά, ότι η κοινωνία, αλλά και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που δήθεν εκπροσωπούν τους έχουν γυρίσει την πλάτη.

Δεν έχουν καταλάβει ότι με τις αναχρονιστικές και απαράδεκτες διεκδικήσεις τους συνέβαλλαν ουσιαστικά και αυτοί στη σημερινή κρίση, στην απαξίωση του συνδικαλισμού και στην αδιαφορία της κοινωνίας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.