Ν.Κοτζιάς: «Θυμηθείτε ότι χάσαμε τους πολέμους του 1897, του 1922 και του 1974 - Ας μην είμαστε υπερπατριώτες»! - UNPOLITICAL

Ακούστε μουσική από τον XFMgr

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Ν.Κοτζιάς: «Θυμηθείτε ότι χάσαμε τους πολέμους του 1897, του 1922 και του 1974 - Ας μην είμαστε υπερπατριώτες»!


Μήνυμα υποχωρητικότητας έστειλε στην Αγκυρα ο υπουργός Εξωτερικών Ν.Κοτζιάς λέγοντας ότι όσοι ζητούν «σκληρή» γραμμή απέναντι στην Αγκυρα είναι... υπερπατριώτες!

«Καλό είναι να θυμίσουμε, ότι με κάτι τέτοιες πατριωτικές κραυγές πήγαμε στον πόλεμο του 1897, πήγαμε στον πόλεμο της μικρασιατικής καταστροφής, με τέτοιες μεγάλες κραυγές κενότητας η χούντα μίλαγε για τα εθνικά πατριωτικά καθήκοντα και παρέδωσε την Κύπρο ουσιαστικά στον Τούρκο κατακτητή.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι το θερμόμετρο του πατριωτισμού δεν είναι ευθέως ανάλογο με τον τόνο της φωνής.

Πρέπει να απευθύνεσαι στον άλλον με την υπευθυνότητα, τη νηφαλιότητα και τη διατύπωση μιας στρατηγικής, που πολλές φορές δεν χρειάζεται να λέγεται και δημόσια», δήλωσε σε συνέντευξή του στη τηλεόραση του Alpha.

Κατά τα λοιπά, ο Ν.Κοτζιάς, προσπαθώντας να αλλάξει και ατζέντα και να αποκαταστήσει το «τσαλακωμένο» του κύρος από την στάση στο Σκοπιανό, αν και το σημερινό επεισόδιο με την «Βarbaros» το «κατάπιαν» κανονικά το ΥΠΕΞ, δήλωσε: «Θα έλεγα ότι η Τουρκία έχει γίνει πάρα πολύ νευρική. Στην υπόθεση που υπήρξε γύρω από τα νησιά των Ιμίων έφτασε στην κόκκινη γραμμή και με κάποια έννοια την προσπέρασε. 

Και τους είπαμε ότι δεν θα υπάρξει ξανά τέτοια ειρηνική, ας το πούμε, συμπεριφορά από την ελληνική πλευρά.

Η Τουρκία δεν θα το ξανακάνει. Δεν πρέπει να ξαναγίνει. Αυτό πρέπει να το ακούσουν οι Τούρκοι.

Τους το έχω πει: Η Ελλάδα δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Ιράκ. Είμαστε ένα αναπτυγμένο κράτος, με καλή άμυνα, καλά αμυντικά συστήματα, καλούς συμμάχους, υψηλή διπλωματική χωρητικότητα».

Μάλιστα, ο υπουργός προαναγγέλλει τη δημοσίευση επιστημονικών μελετών που αποδεικνύουν πως στην Τουρκία υπάρχουν βραχονησίδες οι οποίες, βάσει διεθνούς Δικαίου, δεν της ανήκουν.

Το νόημα λοιπόν κ. Κοτζιά, είναι να μας πείτε ΓΙΑΤΙ ΧΑΣΑΜΕ τους πολέμους...

Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897

Η Μάχη του Βελεστίνου σε λαϊκή λιθογραφία
Η Μάχη του Βελεστίνου σε λαϊκή λιθογραφία

Η κυβέρνηση που προήλθε από την κήρυξη της πτώ­χευσης το 1893 είχε ως κύριο μέλημα της την αντι­μετώπιση των τεράστιων προβλημάτων μπροστά στα οποία βρέθηκε η χώρα. Ωστόσο, το βασικό χαρακτηρι­στικό της κυβέρνησης Δηλιγιάννη ήταν ότι τα μέλη της ανα­λάμβαναν για πρώτη φορά την ευθύνη τής διακυβέρνησης και συμπεριφέρονταν σαν μαθητευόμενοι μάγοι. Έλειπε η εμπειρία, που τουλάχιστον εκείνη την περίοδο ήταν καθορι­στική, προκειμένου να δοθούν συγκροτημένες απαντήσεις στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ελλάδα. Η νέα κυβέρνηση είχε επιπλέον να διαχειριστεί τις σχέσεις του ελ­ληνικού Δημοσίου με τους ξένους ομολογιούχους. Για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκε με νόμο μια ιδιαίτερη Οικονομική Αρχή, η οποία παρουσιαζόταν ως αυτόνομη και ανεξάρτητη, και ονομαζόταν «Διοικητικό Συμβούλιο της Υπηρεσίας του Δημοσίου Χρέους». Η κακή πρακτική αυτής της διαχείρισης και ο βλακώδης από τη μεριά της Ελλάδας ελληνοτουρκι­κός πόλεμος που μεσολάβησε το 1897, οδήγησαν τη χώρα στα χέρια του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, μετά και την επιβολή της τεράστιας πολεμικής αποζημίωσης που ανα­γκάστηκε να πληρώσει η χώρα μας στην Τουρκία, η οποία ανερχόταν στο αστρονομικό για την εποχή και τις δυνατό­τητες μας ποσό των 4.000.000 τουρκικών λιρών. Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να λάβει ακόμα ένα δυσβάσταχτο δάνειο, με συνέπεια να εκχωρήσει αυτό που αρνιόταν πριν, τη διανομή των πλεονασμάτων υπεγγύων προσόδων, με απλά λόγια τις κρατικές εισπράξεις, κυρίως από τα μονοπώλια στο αλάτι, το πετρέλαιο, τον καπνό, τα σπίρτα και τα τραπουλόχαρτα... Εισπράξεις που απέδιδε η χώρα μας από τότε έως και το 1981, που μπήκαμε στην EOK! Το σκηνικό θυμίζει κάτι από το πα­ρόν αφαιρώντας - ευτυχώς - τον επεισοδιακό ελληνοτουρ­κικό πόλεμο του 1897. Οι ομοιότητες είναι πολλές. Ακόμα και οι «επιτυχημένες»διεξαγωγές των Ολυμπιακών Αγώνων μοι­άζουν να είναι σημαδιακές. Μια Ελλάδα υπό διεθνή οικονομι­κή επιτήρηση. Όσο κι αν δεν είναι ευχάριστο, είναι ένα έργο που έχουμε ξαναδεί και στο παρελθόν. Σήμερα βιώνουμε τα πρώτα επεισόδια αυτής της «νέας εποχής» για τη χώρα.
Το Κρητικό Ζήτημα
Αφορμή για τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 υπήρξε το λεγόμενο Κρητικό Ζήτημα, το οποίο βάραινε εκτός των άλλων τις πλάτες της κυβέρνησης Δηλιγιάννη, που κλήθηκε να το αντιμε­τωπίσει. Η υπό οθωμανική κατοχή Κρήτη αντιμετώπιζε μια σειρά προβλημάτων που σχετίζονταν με τον πόθο της ανεξαρτησίας της, αλλά και τη διοίκηση της. Ο χριστιανοί Κρητικοί έφταναν το 8ο% του πληθυσμού του νησιού. Τις εξελίξεις στο νησί παρακο­λουθούσαν από κοντά και οι Μεγάλες Δυνάμεις, μιας και αυτές συναρτούνταν με το λεγόμενο «Ανατολικό Ζήτημα». Η Σύμβαση της Χαλέπας, που είχε προηγηθεί, άφηνε πολλά άλυτα προβλή­ματα - τα περισσότερα εσωτερικής διοίκησης -, κυρίως, όμως, το ελλιπέστατο εκλογικό σύστημα, όπως επεσήμανε τότε και ο νεαρός πολιτευόμενος Ελευθέριος Βενιζέλος. Επρόκειτο για ένα σύστημα που αποσκοπούσε στην έξαψη των πολιτικών παθών, κι όπως εύστοχα τονίζει ο Βενιζέλος, «εις την κατάστασιν αυτήν συνεβάλετο το ισχύον ελαττωματικότατον εκλογικό σύστημα, καθ' ό το ήμισυ των βουλευτών ανανεούτο κατ' έτος, εκλεγόμενον υπό εκλεκτόρων, δημογερόντων καλουμένων, εκλεγμένων και τούτων δι' ελαττωματικώτατου και ανομοιόμορφου συστήματος όπερ έδιδεν χώραν εις πλείστα εκλογικά όργια, εξ' ού η εκάστοτε βουλή δεν εξεπροσώπει ούτε την γνησίαν, ούτε την ταυτόχρο-νον εκδήλωσιν της βουλήσεως της χώρας».Ήταν προφανές ότι η Πύλη με αυτό το εκλογικό σύστημα επεδίωκε να ταπεινώσει τον κρητικό λαό εμπλέκοντας τον σε μια διαρκή εκλογική διαμάχη που συντηρούσε και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, μιας και χωρι­ζόταν σε φιλελεύθερους και συντηρητικούς. Σε νέα φάση μπήκε το Κρητικό Ζήτημα το 1895. με την τοποθέτηση στη διοίκηση του νησιού τού Καραθεοδωρή Πασά από τον Σουλτάνο. Την τοποθέ­τηση αυτή χαιρέτισαν οι χριστιανοί της Κρήτης με ενθουσιασμό. Ο Κάρα θεοδωρής, ωστόσο, βρέθηκε μπροστά σε μιαν οικονομική παρακμή που οφειλόταν στις σπατάλες του προηγούμενου Μαχ­μούτ Πασά. Ο περιορισμός της σπατάλης έπρεπε να αντιμετωπι­στεί άμεσα με κατάργηση θέσεων και αργομισθιών, με μέτρα δη­λαδή που έπλητταν τους Τουρκοκρητικούς κατοίκους. Οι μεταρ­ρυθμίσεις του Καραθεοδωρή εξόργισαν τους Τουρκοκρητικούς, που βάλθηκαν να καταστήσουν αδύνατη τη διακυβέρνηση του νησιού. Άρχισαν να δολοφονούνται χριστιανοί πρόκριτοι και να σημειώνονται κάθε λίγο ταραχές. Αντιμέτωπος με αυτή την κατά­σταση, η οποία δεν μπορούσε να τεθεί υπό έλεγχο, παραιτήθηκε τον επόμενο από τον διορισμό του χρόνο, μιας και δεν μπορούσε να εφαρμόσει τις διοικητικές επί το πλείστον μεταρρυθμίσεις που είχε προτείνει. Ακολούθησαν δυο απόπειρες τοποθέτησης ενός Οθωμανού κι ενός χριστιανού καθ' υπόδειξη των Μεγάλων Δυνά­μεων, δίχως αποτέλεσμα. Η κατάσταση ήταν έκρυθμη και οι Κρη­τικοί είχαν ξεσηκωθεί ζητώντας φανερά την αυτονομία τους.
Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία και Αυστρία έστειλαν από ένα πλοίο, προκειμένου να προστατέψουν τους υπηκόους τους. Με αυτή τη λογική θέλησε να στείλει ένα δικό της πλοίο και η Ελλά­δα, ωστόσο εμποδίστηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Παρά ταύτα, μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας, η Κρήτη λάμβανε βοήθεια από την Ελλάδα. Οι Δυνάμεις μετά από αυτές τις εξελίξεις προσπάθησαν να πείσουν τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ να δώσει περισσότερα προνόμια στην Κρήτη. Ο Σουλτάνος από τη μια δέχτηκε να είναι ο διοικητής του νησιού πάντα χριστιανός και να διορίζεται με τη σύμφωνη γνώμη των Μεγάλων Δυνάμεων, κι από την άλλη παρό­τρυνε τους ομόθρησκους του να προβαίνουν σε ολοένα και προ­κλητικότερες ενέργειες.
Ελληνοτουρκικός Πόλεμος
Τα πράγματα ήλθαν στο μη περαιτέρω όταν στις 24 Ιανουαρίου 1897 οι μουσουλμάνοι προέβησαν σε σφαγές χριστιανών στα Χανιά. Ο Δηλιγιάννης, παρά τη δεινή και αξιοθρήνητη θέση της χώρας, υπέκυψε πράττοντας επιπόλαια στη λαϊκή απαίτηση αλλά και στη δημαγωγική του κλίση, στέλνοντας ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στο νησί, πράγμα που για την Πύλη σήμαινε αιτία πολέμου. Ενός πολέμου που θα έπρεπε να είχε αποκλειστεί λόγω αντικειμενικών συνθηκών. Χαρακτηριστικό της κατάστασης του στρατεύματος της χώρας, πέρα από την οικονομική διάλυση, ήταν οι οικτρές του ελλείψεις. «Ένοπλο συρφετό» αποκαλούσε ο στρατηγός και κατοπινός δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος τις ένοπλες δυνάμεις του κρατιδίου. 
«Η κατάσταση του στρατού ήταν οικτρά... Τα στελέχη του πεζικού, εκτός ολίγων, ήσαν τελείως αμαθή και ανίκανα. Η μεγίστη πλειοψηφία των ανωτέρων αξιωματικών απετελείτο από αγαθούς τύπους, των οποίων η στρατιωτική μόρφωσις περιορίζετο εις την τακτικήν της καταδιώξεως, ληστών, φυγόδικων και ζω-οκλεπτών... Αυτός ήτο ο στρατός, δια του οποίου η ανεκδιήγητος εκείνη κυβέρνησις, ενόμιζεν ότι θα νικήσει την Τουρκική Αυτοκρα­τορία...».
Η πρώτη τουφεκιά έπεσε στις 6 Απριλίου 1897 και οι συγκρού­σεις τερματίστηκαν με την ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας στις 8 Μαΐου του ίδιου χρόνου.
Τα ελληνικά σύνορα της εποχής εκείνης διέγραφε η μεθοριακή γραμμή που άρχιζε από την Άρτα και διέτρεχε έως τις νοτιοανατο­λικές πλαγιές του Ολύμπου. Οι Οθωμανοί παρέταξαν απέναντι στις ελληνικές δυνάμεις μια στρατιά που αποτελούσαν 121.500 στρατι­ώτες του πεζικού καπ.3θο ιππείς, υπό τη διοίκηση του Εμέτ Πασά και Γερμανών συμβούλων. Οι ελληνικές δυνάμεις αποτελούνταν από 54-000 πεζούς και 500 ιππείς, με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο... Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών, μόνο η τα­ξιαρχία του συνταγματάρχη Σμολένσκη κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, κι ενώ ο Σμολένσκης έλαβε διαταγή από τον Κωνσταντίνο να κρατήσει το πέρασμα των Θερμοπυλών, προ­κειμένου να αντιμετωπίσει την προέλαση του τουρκικού στρατού στην Αθήνα, επενέβησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις!...
Είναι θλιβερό να διηγείσαι δυσάρεστα γεγονότα που θίγουν την εθνική μας αξιοπρέπεια, ωστόσο είναι και αναγκαία διδακτικό, ώστε, έστω και την ύστατη στιγμή, να λάβουμε τα κατάλληλα μα­θήματα από την ίδια μας την Ιστορία. Μια αιτία για την οποία σύρ­θηκε τότε η Ελλάδα σ αυτό τον ανόητο πόλεμο ήταν και ο κομμα­τισμός, αυτός ο καρκίνος της χώρας, που ακόμα και σήμερα κατα­τρώει τα σωθικά της πατρίδας μας, με δική μας πλέον - τεράστια - ευθύνη!
Η απόβαση στη Σμύρνη και η ανάπτυξη του μετώπου
Σχετική εικόνα
Στις 14 Ιανουαρίου 1844, ο Ιωάννης Κωλέττης διατύπωσε αυτό που έμεινε στη νεότερη ελληνική ιστορία ως «Μεγάλη Ιδέα» και αποτέλεσε το όραμα μέσω του οποίου, στις επόμενες δεκαετίες, αλλά κυρίως στις αρχές του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκε η απελευθέρωση ελληνικών εδαφών και πληθυσμών που παρέμεναν υπό την τουρκική κατοχή. Με το όραμα αυτής της Μεγάλης Ιδέας βρέθηκαν οι Έλληνες τον Μάιο του 1919 στη Σμύρνη, ξεκινώντας μια φιλόδοξη εκστρατεία που όμως αποδείχθηκε υπέρτερη των πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών δυνατοτήτων του τότε ελληνικού κράτους. Σήμερα, 90 χρόνια μετά, είναι δυνατή μια ωριμότερη και αντικειμενικότερη προσέγγιση των γεγονότων και η αναζήτηση, όσο αυτό είναι δυνατόν, των αιτίων που τα δημιούργησαν.
Την άνοιξη του 1919, μέσα σε ένα κλίμα διάλυσης των υπολειμμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ελέγχου της από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η κατάσταση στη δυτική Μ. Ασία ήταν έκρυθμη, με συνεχώς αυξανόμενη την ένταση στις σχέσεις των Ελλήνων και των Τούρκων της περιοχής. Οι πρώτοι έβλεπαν – ή ήθελαν να πιστεύουν – ότι πλησίαζε η ώρα της εθνικής ολοκλήρωσης και της ένωσης με την Ελλάδα. Οι δεύτεροι ανήσυχοι για τα μελλούμενα, δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στις καλές προθέσεις των Ελλήνων. Από την άλλη πλευρά αντιμετωπιζόταν και η επιθετική πολιτική της Ιταλίας η οποία αποβίβαζε ήδη στρατεύματα απέναντι από τα Δωδεκάνησα (10 Απριλίου 1919) και προχωρούσε προς το εσωτερικό της Μ. Ασίας, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τη ναυτική παρουσία της στη Σμύρνη.
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, Αγγλία και Γαλλία, προκειμένου να αποφύγουν να βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων εκ μέρους της Ιταλίας, αποφασίζουν, στις 29 Απριλίου 1919, να δώσουν την εντολή στην Ελλάδα για απόβαση στη Σμύρνη. Όπως τόνιζε τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Λόϊντ Τζόρτζ, «ο μόνος τρόπος να τους εμποδίσουμε (σ.σ. τους Ιταλούς), είναι να λύσουμε το ταχύτερο το ζήτημα των εντολών, και αμέσως το ζήτημα της κατοχής (…). Πρέπει να αφήσουμε τους Έλληνες να καταλάβουν τη Σμύρνη. Αρχίζουν εκεί σφαγές και κανένας δεν μπορεί να προφυλάξει τον ελληνικό πληθυσμό».
Η απόφαση του Βενιζέλου να δεχθεί την εντολή απόβασης ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη το Μάιο του 1919, δικαιώθηκε μεταγενέστερα, θεωρητικά τουλάχιστον, από τη Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε στο Παρίσι στις 28 Ιουλίου 1920. Είναι αλήθεια ότι η συνθήκη εκείνη απεδείχθη άγραφο χαρτί, αφού εκείνοι που την υπέγραψαν την απαρνήθηκαν πολύ σύντομα. Παράλληλα, απεδείχθη για μεν την Ελλάδα ένα υπνωτικό φάρμακο, για δε την Τουρκία διεγερτικό του εθνικού αισθήματος που βρισκόταν εν υπνώσει. Ωστόσο, είναι εξίσου αληθές ότι κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει την παλινωδία αυτή των Συμμάχων. Η Συνθήκη όμως αυτή αποτέλεσε το προπέτασμα της αντιζηλίας των Μεγάλων και ιδίως της Αγγλίας και της Γαλλίας. Όμως η αντιζηλία αυτή θα μπορούσε να αποβεί σωσίβιο της πολιτικής της Ελλάδας, αρκεί να υπήρχε εύστοχος χειρισμός της.
Ο Βενιζέλος καλώς διέκρινε ότι έπρεπε να προσεγγίσει την Αγγλία, η οποία αναζητούσε ένα πιστό δορυφόρο της πολιτικής της στην Ανατολή. Η Αγγλία κατόρθωσε, αφενός μεν να διατηρήσει τον κεμαλισμό σε σπαργανώδη κατάσταση επί ενάμισι έτος, αφετέρου δε, όταν το έκρινε σκόπιμο, να φέρει τον ελληνικό στρατό από τις Σάρδεις στην Προύσα και το Τσεντίς και να εξουθενώσει το έως τότε οργανωτικό έργο του Κεμάλ, σε εποχή μάλιστα κατά την οποία ο εμφύλιος πόλεμος συντάραξε την Τουρκία.
Η μάχη του Χαν (14 Οκτωβρίου 1920) διέλυσε και τις δύο νεοσύστατες μεραρχίες τακτικού στρατού του Κεμάλ, το κίνημα του οποίου, εξαιτίας του εμφυλίου πολέμου, που διήρκεσε από τον Απρίλιο 1920  μέχρι τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, βρισκόταν σχεδόν σε κατάσταση εκμηδένισης. Ωστόσο, η ισχυρή θέληση του Κεμάλ επεβλήθη και έτσι το κίνημά του εξήλθε τελικά ενισχυμένο, ακριβώς τη στιγμή που συνέβαινε η μεταπολίτευση στην Ελλάδα, μετά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, με τις οποίες ο Βενιζέλος έχασε την εξουσία.
Οι εκλογές εκείνες αποφασίσθηκαν από τον τότε πρωθυπουργό, όταν θεώρησε ότι το άστρο του μεσουρανούσε μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Μεγάλο σφάλμα του Βενιζέλου, που δεν αντέχει σε κριτική και μόνο ως επιστέγασμα της κακής μοίρας της Ελλάδας μπορεί να γίνει δεκτό. Παράλληλα, αποτέλεσε τον από μηχανής θεό για τον Κεμάλ. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει το κλίμα μέσα στο οποίο διεξήχθησαν οι εκλογές εκείνες.
Δύο ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, στις 30 Ιουλίου 1920, γίνεται απόπειρα δολοφονίας του Έλληνα πρωθυπουργού στο σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών, στο Παρίσι. Επίδοξοι δολοφόνοι δύο απότακτοι Έλληνες αξιωματικοί, ένας του Στρατού και ένας του Ναυτικού, οι οποίοι συλλαμβάνονται επί τόπου. Την επομένη, στην Αθήνα είχε εσφαλμένα διαδοθεί η είδηση ότι ο Βενιζέλος ήταν νεκρός. Μέσα σε ένα κλίμα έντασης και πολιτικών παθών, εκτελείται – στην πραγματικότητα δολοφονείται – στην Αθήνα, από βενιζελικά στοιχεία, ένας σπουδαίος Έλληνας με πλούσια εθνική δράση, ο Ίων Δραγούμης.
Ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές πριν προλάβει να ολοκληρώσει το έργο του, εγκαταλείποντας στη διάδοχη κατάσταση σημαντικά προβλήματα, κυρίως στις σχέσεις της χώρας με τους Συμμάχους. Θα πρέπει να δεχθούμε ότι το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν δηλωτικό των διαθέσεων του λαού εναντίον της παράτασης της Μικρασιατικής εκστρατείας. Φαίνεται ότι ο Βενιζέλος πίστευε, όπως αργότερα βεβαίωνε, ότι η Ελλάδα ήταν αρκούντως ισχυρή ώστε να φέρει σε πέρας την αποστολή που της ανέθεσαν οι Σύμμαχοι και να επιβάλει στην Τουρκία τους όρους της ειρήνης, παρά την έκδηλη αντίδραση της Ιταλίας και την κεκαλυμμένη της Γαλλίας. Και αυτό διότι πίστευε ακράδαντα ότι θα εύρισκε ασφαλές έρεισμα στην πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη της Αγγλίας. Στην πραγματικότητα, ο μόνος ουσιαστικός υποστηρικτής του ήταν ο Λόϊντ Τζόρτζ, χωρίς ωστόσο να συμμερίζεται τις απόψεις του το σύνολο του βρετανικού κατεστημένου. Έτσι, ο Βενιζέλος παραμέρισε κάθε ορθολογιστική άποψη περί του αντιθέτου.
Όπως γράφει ο στρατηγός Ξενοφών Στρατηγός («Η Ελλάς εν Μ. Ασία»), όταν τον Ιανουάριο 1915, ο τότε Υπαρχηγός του Επιτελείου Ιωάννης Μεταξάς, σε συζήτηση με τον Βενιζέλο πάνω σε σχέδιο Μικρασιατικής εκστρατείας, αφού ανέπτυξε τα δεδομένα της κατάστασης και έπεισε τον συνομιλητή του, με λογικά και ακαταμάχητα επιχειρήματα, ότι μια τέτοια επιχείρηση δεν συνέφερε την Ελλάδα, έλαβε την απάντηση: «Γνωρίζω κύριε Μεταξά ότι η πολιτική μου είναι τυχοδιωκτική, αλλά λαμβάνω υπ’ όψιν μου και τον αγαθόν μου αστέρα».
Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920
Η κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη, του Λαϊκού κόμματος, που προήλθε από τις εκλογές, προκήρυξε αμέσως δημοψήφισμα για την επάνοδο του Βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος επέστρεψε πανηγυρικά στις 6 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Όμως η νέα κυβέρνηση δεν αντελήφθη ότι η Μικρασιατική πολιτική της χώρας είχε καταντήσει ουτοπία, αφού δεν ήταν πλέον δυνατός ο έλεγχος της Μ. Ασίας από τον εξουθενωμένο στρατό, ενώ παράλληλα είχαν εγκαταλειφθεί τα σχέδια των «Μεγάλων» για διαμελισμό της Τουρκίας και επομένως είχε αρθεί η συμμαχική υποστήριξη.
Ο ίδιος ο Βενιζέλος, σε ομιλία του στις 30 Μαρτίου 1932 στη Βουλή, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις εις βάρος του κατηγορίες για τους χειρισμούς του το 1920, είπε: «Το Λαϊκόν κόμμα ατυχώς, ούτε να αντιμετωπίσει το ύψος των περιστάσεων ήτο παρεσκευασμένον ούτε το στοιχειώδες θάρρος είχε, μετά την επιτυχίαν του, να φανεί συνεπές προς εαυτό, εγκαταλείπον, ως ήτο εύκολον, κατόπιν συμφωνίας με τον Κεμάλ πασσάν, την Μικρά Ασίαν και διατηρούν την Ανατολικήν Θράκην, φροντίζον δε, από κοινής επίσης συννενοήσεως, να γίνει κανονική η ανταλλαγή των πληθυσμών, συναποκομιζόντων και τα τελευταία στοιχεία του κινητού των πλούτου. Αντί τούτου διέπραξε το πολιτικόν λάθος να επιμείνη εις την εφαρμογήν της ιδικής μου πολιτικής, εις τη οποία δεν επίστευε, την οποία κατήγγειλε προς τον ελληνικόν λαόν ως δημιούργημα εξάλλου φαντασίας».
Επίσης, σε επιστολή του που δημοσιεύθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1934, γράφει για τους πολιτικούς του αντιπάλους: «Το πραγματικόν δίλημμα προ του οποίου ετέθησαν άμα τη εγκαταστάση των εις την αρχήν, ήτο τούτο: Ή να σεβασθούν τας δύο απειλητικάς διακοινώσεις των δυνάμεων και να μη επαναφέρουν εις τον θρόνον τον έκπτωτον βασιλέα (…) και να επιδιώξουν την επιβολήν της Συνθήκης των Σεβρών(…). Ή αφού εθυσίαζαν τα πάντα εις τον πόθον της επαναφοράς του Κωνσταντίνου, να είναι τουλάχιστον λογικοί και να δεχθούν τας συνεπείας της αποφάσεώς των αυτής. (…) Και η κυριώτερη θυσία που επεβάλλετο (…) ήτο η οριστική εγκατάλειψις της Μικράς Ασίας, συμφωνουμένης της ειρηνικής ανταλλαγής των πληθυσμών. Οι μετανοεμβριανοί (σ.σ. εννοεί μετά τις εκλογές της 1/11/20) κυβερνήται είχαν καθήκον να ζητήσουν από τον λαόν να συναινέση εις την θυσίαν αυτήν, δια να προλάβουν τας απείρως μεγαλειτέρας συμφοράς, εις τας οποίας τυφλοί μόνον δεν έβλεπαν ότι ωδηγούμεθα, ακολουθούντες αυτοτελειακήν πολιτικήν και συνεχίζοντες τον πόλεμον με την Τουρκίαν, τελείως απομονωμένοι».
Καταλήγει μάλιστα στο ίδιο κείμενο αναφερόμενος στους έξη εκτελεσθέντες«…τούτο έφερε την καταστροφήν, δια την οποίαν η ευθύνη των μετανοεμβριανών κυβερνητών είναι τόσον μεγάλη, ώστε να δικαιολογήται η σκέψις της ανεγέρσεως εκκλησίας επί του τάφου της σκληράς τιμωρίας των, όπως εντός αυτού ημέραν και νύκτα προσεύχεται ο ιερεύς διά να συγχωρεθούν εις τον άλλον τουλάχιστον κόσμον τα προς την Ελλάδα αμαρτήματα αυτών…»
Στον στρατιωτικό τομέα, ο νέος Αρχιστράτηγος Παπούλας, που ανέλαβε στη θέση του παραιτηθέντος Στρατηγού Παρασκευόπουλου, υπακούοντας σε έξωθεν υποδείξεις, αντικατέστησε τους ικανούς και δοκιμασμένους διοικητές μεγάλων μονάδων με απειροπόλεμους απότακτους, πολλοί από τους οποίους βρίσκονταν εκτός στρατεύματος από το 1917. Εκείνοι που είχαν εκκαθαρισθεί από τους Βενιζελικούς το 1917 επανήλθαν και έγιναν προσπάθειες να επανέλθει η αρχαιότητά τους. Οι Βενιζελικοί αξιωματικοί δεν εκκαθαρίσθηκαν, άλλαξαν όμως οι διοικήσεις των μονάδων και μερικοί αξιωματικοί παραιτήθηκαν ή παρεμποδίσθηκαν από το να πάρουν θέσεις στην πρώτη γραμμή. Αυτές οι αλλαγές είχαν ως αποτέλεσμα την πτώση του ηθικού του στρατεύματος, σε μια περίοδο που η διεθνής κατάσταση άλλαζε σε βάρος της Ελλάδας.
Τον Μάρτιο 1921 η κατάσταση συνοψίζεται στην πλήρη αδιαλλαξία του Κεμάλ, μετά την αποκατάσταση των σχέσεών του με τους Συμμάχους (Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία) και στην ανοικτή εχθρότητα των Γάλλων και Ιταλών και ευμενή συντηρητικότητα των Άγγλων, οι οποίοι επιθυμούσαν, ευχόντουσαν και ανέμεναν μια ελληνική επιτυχία για να υποστηρίξουν την Ελλάδα. Απομονωμένη η ελληνική κυβέρνηση, με μόνη διέξοδο την θεωρητική ευμένεια της Αγγλίας, έπρεπε να πολεμήσει προς τον Κεμάλ και να αγωνισθεί διπλωματικά προς τους Συμμάχους, με μόνο έρεισμα τη νίκη η οποία έπρεπε να επιδιωχθεί με κάθε μέσο.
Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση Γούναρη (που εν τω μεταξύ από τον Ιανουάριο 1921 διαδέχθηκε την κυβέρνηση Ράλλη) προσπαθεί να πείσει τον, ήδη απόστρατο, στρατηγό Ιωάννη Μεταξά να επανέλθει στο στράτευμα και να αναλάβει την αρχιστρατηγία στη Μικρά Ασία. Ο Μεταξάς, παρά τις επανειλημμένες πιέσεις, αρνείται, διατυπώνοντας τις αντιρρήσεις του για τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν και τις στρατιωτικές επιλογές, επισημαίνοντας: «Άλλωστε, μη λησμονείτε, ότι εγώ από πολλών ετών εξεφράσθην εναντίον της πολεμικής πολιτικής εν Μ. Ασία. Τότε δι’ αυτόν τον λόγον ήλθον εις ρήξιν με τον κ. Βενιζέλον. Και ήμουν εν υπηρεσία. Ήδη είμαι απόστρατος, και πρέπει να δεχθώ να επανέλθω εις υπηρεσίαν, ίνα δι’ αυτού βεβαιώσω τον ελληνικόν λαόν, ότι έχω πεποίθησιν, ότι δύναται να γίνει εκείνο, δια το οποίον άλλοτε είχα την εναντίαν πεποίθησιν, ενώ πράγματι και τώρα πιστεύω, ότι δεν δύναται να αχθή εις πέρας. Μα τι είδους άνθρωπος θα ήμουν τότε;»
Ωστόσο, τη στιγμή εκείνη επιβάλλονταν η λήψη μέτρων όπως:
(α) Διατήρηση της εθνικής ενότητας μέσω της απονομής γενικής αμνηστίας. Αντ’ αυτής, τα πάθη οδήγησαν σε ενέργειες που δυσχέραιναν την κατάσταση.
(β) Αντικατάσταση του Στρατηγού Παπούλα, ο οποίος είχε επιδείξει πλήρη ανεπάρκεια, τόσο στον στρατηγικό τομέα, δεδομένου ότι δεν διηύθυνε αποτελεσματικά τη μάχη, όσο και στον διοικητικό, εφόσον δεν είχε το σθένος να αποκρούσει την τοποθέτηση, με πολιτικά κριτήρια, ως διοικητών μεγάλων μονάδων αξιωματικών τελείως αδοκίμαστων που «έφθαναν από τας Αθήνας με τον διορισμόν των έτοιμον εις την μονάδα εκλογής των».
(γ) Διατήρηση των εμπειροπόλεμων και ικανών στελεχών, έστω και πολιτικά αντιφρονούντων.
Τα μέτρα αυτά, αν λαμβάνονταν, ήταν δυνατόν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη για την επιτυχή κίνηση προς τα εμπρός. Αντί αυτών επελέγησαν μέτρα-τροχοπέδες. Αποτέλεσμα η στρατηγική αποτυχία της επιχείρησης προς Κιουτάχεια και η διαφυγούσα ευκαιρία καταστροφής του Κεμάλ, μετά την ουρανόπεμπτη νίκη της 8 Ιουλίου 1921 (Ακ Μπουνάρ – Ντερμέντ), κατά την οποία αφέθηκαν τα υπολείμματα του Κεμάλ να διαφύγουν ανενόχλητα, αντί της επιβαλλόμενης καταδίωξής τους, μέχρι της πλήρους εξουθένωσής τους.
Προκειμένου δε να υπάρξει διέξοδος από το νέο αδιέξοδο, αποφασίζεται η προς Σαγγάριο επιχείρηση με επανάληψη των ίδιων σφαλμάτων και μάλιστα μεγεθυμένων. Η επιχείρηση αυτή (Αύγουστος 1921) που εκτελέσθηκε με βάση ένα ανεδαφικό σχέδιο, το οποίο και κακώς εφαρμόσθηκε, παρά τις αρχικές τακτικές επιτυχίες της, απέτυχε από στρατηγικής πλευράς. Τραγικό αποτέλεσμα, εκτός από τις μεγάλες απώλειες και την πτώση του ηθικού του στρατού, η ματαίωση πλέον κάθε ελπίδας για νίκη.
Μετά το Σαγγάριο – Η τελική φάση
Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, αντί να ερευνηθεί η κρίσιμη αυτή στιγμή του Μικρασιατικού ζητήματος από κάθε πλευρά – πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική – και να αναζητηθεί η λύση που επιβαλλόταν από τις περιστάσεις, προς επίτευξη της νίκης, επικράτησε η μοιρολατρία και η αμοιβαία καχυποψία, με κυρίαρχη εξουσία εκείνους που από την Αθήνα κινούσαν τα νήματα τις πολιτικής αντιπαράθεσης και του διχασμού.
Η αποτυχία της μάχης του Σαγγαρίου είχε συντριπτικό αντίκτυπο στα μαχόμενα στρατεύματα που έβλεπαν, μαζί με την εξάντληση των προσπαθειών τους, να εκφεύγει και κάθε ελπίδα για τη νίκη επί του Μικρασιατικού πεδίου. Είναι δε προφανές ότι, όταν ένα στράτευμα απολέσει την ελπίδα για νίκη χάνει αυτομάτως και τη θέλησή του για αγώνα. Κατά συνέπεια είναι ήδη ηττημένο από τη στιγμή που θα θεωρήσει τον αγώνα μάταιο.
Η κυβέρνηση Γούναρη, αφού, μετά τις άλλες αποτυχίες, είδε να αποτυγχάνει και η επιχείρηση του Σαγγαρίου, βρέθηκε μπροστά σε πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο. Αλλά και από στρατιωτική άποψη η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Ο Αρχιστράτηγος Παπούλας, σε έκθεσή του της 8ης Σεπτεμβρίου 1921, κατέληγε: «Ο στρατός ημών κατόπιν εννεατούς πολέμου έχει υποστεί σοβαράν μείωσιν κυρίως από απόψεως στελεχών και δή των καλυτέρων, εξ ού η συνοχή εν τη δοικήσει έχει μειωθεί. Κατά τας δύο τελευταίας επιχειρήσεις ο στρατός εν τω συνόλω του υπήρξε αξιοθαύμαστος. Αλλ’ η αντίληψις της Στρατιάς είναι ότι δεν θα ήτο φρόνιμον να ζητήση τι πλέον παρ’ αυτού. Δια τους λόγους τούτους φρονώ, ότι επιβάλλεται η ταχεία περαίωσις της Μικρασιατικής εκστρατείας».
Μετά την αποχώρηση από τον Σαγγάριο (Σεπτέμβριος 1921) εισερχόμαστε στην τελική φάση της Μικρασιατικής εκστρατείας, που ολοκληρώθηκε με την κατάρρευση του μετώπου τον Αύγουστο 1922. Ποια ήταν η κατάσταση του στρατεύματος; Το κύριο χαρακτηριστικό αποτελούσε η εισχώρηση του μικροβίου της πολιτικής μεταξύ των αξιωματικών και των οπλιτών. Απαράδεκτες επιλογές για προαγωγές, αποστρατείες, τοποθετήσεις προκάλεσαν δυσμενή κατάσταση στη διοίκηση των μονάδων.
Ο Στρατηγός Κοντούλης, διοικητής του Α’ΣΣ  γράφει στον Αρχιστράτηγο στις 15 Οκτωβρίου 1921, ότι οι αξιωματικοί «ως εκ τούτου συνάγουσιν απογοητευτικά δια το μέλλον των (…) συμπεράσματα, μετά την πάροδον της εμπολέμου καταστάσεως. Το τοιούτον αποδίδεται εις το ότι όλας τας κεντρικάς θέσεις κατέχουν άτομα μηδέποτε μετασχόντα ουδεμιάς εκστρατείας, άτινα εισηγούνται παρά τοις αρμοδίοις την ισοπέδωσιν των αξιωματικών χάριν του ιδίου αυτών συμφέροντος».
Ο Στρατηγός Πολυμενάκος, διοικητής του Γ’ΣΣ, γράφει στις 19 Οκτωβρίου: «…υφίσταται γενική ισοπέδωσις των αξιωματικών, οπουδήποτε και αν υπηρετούσιν ούτοι. Αθρόαι επακολουθούσιν αιτήσεις αξιωματικών παντός βαθμού περί μεταθέσεών των εις το εσωτερικόν, διότι βλέπουσιν ότι ουδεμία απολύτως γίνεται διάκρισις μεταξύ εκείνων, οίτινες απολαύουσιν όλης της ραστώνης και χλιδής (…) και εκείνων οίτινες υφίστανται όλας τας ταλαιπωρίας και, ακαμάτως νυχθημερόν εργαζόμενοι, σφυρηλατούσι το μεγαλείον της πατρίδος ημών, ωδήγησαν το στράτευμα εις την δόξαν και την τιμήν (…).
Ανάλογη είναι και επιστολή του Αρχιστρατήγου Παπούλα, προς τον Υπουργό Στρατιωτικών Ν. Θεοτόκη, στις 15 Δεκεμβρίου 1921, στην οποία αναφέρει: «…φαινόμενα και ζητήματα οία το της απροθυμίας των αποτάκτων εις την συμμετοχήν των εις τας επιχειρήσεις,  η επαναφορά συλλήβδην αποτάκτων και αποστράτων και προ πολλού χρόνου απομεμακρυσμένων προσώπων, άνευ αποχρώντων δια τους πλείστους εξ αυτών λόγους, η αδυναμία απασχολήσεως αξιωματικών εκ του εσωτερικού προ ετών νεμομένων τα αγαθά και την ευμάρειαν τούτου, η σύμπηξις ομάδων ανευθύνων τεινουσών να δημιουργήσωσι κράτος εν κράτει, (…) το γεγονός της στερήσεως και των στοιχειωδών μέσων συντηρήσεως και ανακουφίσεως των οπλιτών…»
Οι τρεις προαναφερθέντες στρατηγοί, που μαζί με άλλους αποτελούσαν το Συμβούλιο Αντιστρατήγων, ενεργούντες προς το συμφέρον του στρατεύματος, κατήρτισαν τους πίνακες προαγωγών με δικαιοσύνη και αμεροληψία, λαμβάνοντας υπόψη κυρίως την πολεμική δράση. Όμως, την Πρωτοχρονιά του 1922, έφθασε από την Αθήνα η είδηση ότι οι πίνακες προαγωγών ρίχθηκαν στον κάλαθο των αχρήστων και έγιναν αθρόες προαγωγές από την επετηρίδα προκειμένου να ικανοποιηθούν οι «ημέτεροι».
Υπήρχαν όμως και χειρότερα. Το μικρόβιο της αποστροφής προς το μαχόμενο μικρασιατικό μέτωπο, το οποίο θεωρούνταν «γάγγραινα» και «πυορροούσα πληγή», άρχισε σκόπιμα να μεταδίδεται στον μαχόμενο στρατό, με τη μορφή μιας τρομερής ηττοπάθειας ώστε μετά από λίγο όλοι οι οπλίτες να διακηρύσσουν ότι «δεν πάνε εμπρός». Άμεση συνέπεια η λιποταξία, συνδυαζόμενη συχνά με τη λεηλασία στο εσωτερικό της Μ. Ασίας, που εξελίχθηκε σε μόνιμη κατάσταση. Σε 80.000 ανήλθαν οι λιποτάκτες που κατόρθωσαν να διαφύγουν στην Ελλάδα. Πολλοί από αυτούς έφθασαν μέχρι την Αμερική ή την Αίγυπτο και έγραφαν από εκεί, υποκινώντας σε λιποταξία συγγενείς και φίλους. Από την λογοκρισία των επιστολών διαπιστώθηκε ότι λειτουργούσαν και πρακτορεία φυγάδευσης λιποτακτών!!! Μέσα σ’ αυτό το κλίμα βρήκαν πρόσφορο έδαφος κάποιοι που προσπάθησαν να οργανώσουν πολιτικο-ιδεολογικά δίκτυα και να προσελκύσουν τους στρατευμένους στις πολιτικές απόψεις τους, επιδεινώνοντας την κατάσταση του ηθικού.
Ο Βενιζέλος (σύμφωνα με μεταγενέστερες επιστολές του) πίστευε ότι «ηδύναντο και τον Φεβρουάριον ακόμη του 1922, οπότε η εξάντλησις του στρατού δεν ήτο πλήρης, να εκκενώσουν την Μικράν Ασίαν δια κανονικής υποχωρήσεως, η οποία θα προενόει όχι μόνον περί της εγκαίρου απομακρύνσεως των ελληνικών πληθυσμών (…) αλλά και περί μεταφοράς του παντοδαπού πολεμικού υλικού (…)».
Τον Μάιο 1922, ανέλαβε κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη. Μέσα σ’ ένα κλίμα γενικής απογοήτευσης, τόσο στον Ελλαδικό πληθυσμό όσο και σ’ εκείνον της Ιωνίας, αλλά και χαμηλού ηθικού στο στράτευμα, ακούστηκαν φωνές για κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Βεβαίως αυτό ήταν κάτι που συζητείτο τόσο σε κυβερνητικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, υπήρχε δε και ανάλογη στρατιωτική σχεδίαση. Είναι χαρακτηριστικό το δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή» της 17 Μαΐου 1922: «Προ τριετίας ήνοιξεν εις Μικράν Ασίαν τεράστιον μλέτωπον (…) 300.000 μάχονται (…) 3 δισεκατομμύρια δραχμών κατηναλώθησαν (…) η φοβερά πληγή μένει ανοικτή. Πώς θα κλείση; Συζήτησις περί ειρήνης δεν διεξάγεται (…) Πρέπει να τελειώνωμεν (…) διότι όσον παρέρχεται ο καιρός η λύσις καθίσταται δυσχερεστέρα. (…) Αφού οι Σύμμαχοι δεν δύνανται να συντρέξουν πράγματι την Ελλάδα, πρέπει να επιζητήσει τον τερματισμόν μόνη (…) Η λύσις έγκειται εις στρατιωτικήν επιχείρησιν σκοπόν έχουσα την Κωνσταντινούπολιν (…) Αντί να καταδιώκωμεν τον αντίπαλον προς τας εσχατιάς της χώρας του θα τον πλήξωμεν εις την κεφαλήν».
Την εσωτερική πολιτική κρίση και κυρίως τη φθορά στο ηθικό των στρατιωτών και των οικογενειών τους επέτεινε η όξυνση της κριτικής του ΚΚΕ, κυρίως από τον Μάιο του 1922, οι επίσημες ανακοινώσεις του οποίου καλούσαν λαό και στρατό σε εξέγερση και συγκρότηση λαϊκών δικαστηρίων. Τρεις μήνες πριν την κατάρρευση του μετώπου το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου η διείσδυση στις τάξεις του στρατεύματος τότε ήταν εξαιρετικά μεγάλη, διακήρυσσε μεταξύ των άλλων: «απευθυνόμεθα προς τον εργαζόμενον λαόν και λέγομεν προς αυτόν. Να η αιωνία πληγή σου: η εκστρατεία της Μικρασίας. Να η ρίζα του κακού: ο μικρασιατικός αγών…»
Μία από τις πρώτες πράξεις της νέας κυβέρνησης ήταν η αποδοχή «για λόγους υγείας» της παραίτησης του Στρατηγού Παπούλα, στις 16 Μαΐου 1922, και η αντικατάστασή του από τον Αντιστράτηγο Χατζανέστη, μέχρι τότε διοικητή του στρατού στη Θράκη. Ο νέος αρχιστράτηγος ήταν θιασώτης της επίθεσης προς κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Μετέφερε μάλιστα δύναμη 25.000 ανδρών από τη Μ. Ασία στην Ανατ. Θράκη, ενώ στις 4 Ιουλίου 1922 μετέβη ο ίδιος στη Ραιδεστό προκειμένου να κατευθύνει την επιχείρηση. Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση απέστειλε στις 16 Ιουλίου 1922, διακοίνωση προς τις σύμμαχες χώρες σχετικά με την πρόθεσή της να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Όμως η αντίθεση των Μεγάλων Δυνάμεων δεν επέτρεψε την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου.
Επιπροσθέτως, η επιλογή του Χατζανέστη απεδείχθη εσφαλμένη απόφαση. Όπως γράφει ο Στρατηγός Κλεάνθης Μπουλαλάς («Η Μικρασιατική Εκστρατεία») –Επιτελάρχης της Ιης Μεραρχίας τότε – «ο νέος Αρχιστράτηγος ήταν τίμιος, υπερήφανος, αξιοπρεπής, άτεγκτος, ευσυνείδητος, πλην όμως όλα αυτά τα προσόντα, που έφθαναν μέχρι υπερβολής, κατέληγαν σε μια αυστηρότητα η οποία τον καθιστούσε απροσπέλαστο και στερημένο κάθε πνεύματος συνεργασίας με τους υφισταμένους του. Είχε ιστορία γενναίου πολεμιστή από τους βαλκανικούς πολέμους, έμεινε όμως στη συνέχεια ασυγχρόνιστος προς τις νέες εξελίξεις. Μόλις έγινε γνωστός ο διορισμός του έσπευσαν οι περισσότεροι από τους στρατηγούς να υποβάλουν παραίτηση και να αναχωρήσουν για το εσωτερικό».
Με τον τρόπο αυτό, αντί να επιδιωχθεί η μεταστροφή του κύματος από τον κατήφορο προς την ανόρθωση, επιζητήθηκε η διόρθωση της κατάστασης με την αντικατάσταση του αρχιστρατήγου όχι με έναν ικανό – και υπήρχαν αρκετοί – που θα εγγυάτο την επαναφορά του ηθικού και την απόκτηση της νίκης, αλλά με τον Χατζανέστη αποτελούντα, όπως αποδείχθηκε, ασφαλές εχέγγυο αποτυχίας.
Η ολοκλήρωση της κατάρρευσης έγινε σε ελάχιστο χρόνο. Στις 20 Αυγούστου αιχμαλωτίζονται οι διοικητές των Α’ και Β’ Σωμάτων Στρατού, Τρικούπης και Διγενής, ενώ δύο ημέρες μετά παύεται ο Χατζανέστης και αντικαθίσταται από τον διοικητή του Γ’ Σώματος Πολυμενάκο. Στις 26 Αυγούστου διατάσσεται η αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Μ. Ασία. Μέσα σε λίγες μέρες τα τελευταία ελληνικά στρατεύματα είχαν εγκαταλείψει το έδαφος της Μ. Ασίας και είχαν αποσυρθεί στα ελληνικά νησιά και την ηπειρωτική χώρα. Στις 27 Αυγούστου οι πρώτοι Τούρκοι ιππείς και ομάδες ατάκτων εισέρχονται στη Σμύρνη και προβαίνουν σε σφαγές, λεηλασίες, πυρπολήσεις, καταστροφές.
Σμύρνη_img2_32
* * *

Μια δεκαετία που άρχισε το 1912, με την μεγάλη νικηφόρα πορεία και το έπος των αγώνν 1912-13, έκλεισε το 1922 με τον ακρωτηριασμό του Ελληνισμού. Μια δεκαετία συνεχών πολεμικών συγκρούσεων στις οποίες συμμετείχε ο ΕΣ. Από την Μακεδονία, την Ήπειρο και τη Θράκη μέχρι την Ουκρανία και τη Μικρά Ασία. Μια δεκαετία που τα είχε όλα: έπη και καταστροφές, δόξες και ντροπές, σύμπνοια και διχασμό, ηρωισμούς και προδοσίες, περιόδους δημοκρατικής ζωής αλλά και εκτροπών.
Το δράμα της Μικρασιατικής καταστροφής ήρθε να ολοκληρώσει τον Νοέμβριο του 1922, η εκτέλεση των «ΕΞΙ», ύστερα από μία δίκη παρωδία που αποτελεί μελανή σελίδα στα πολιτικά και δικαστικά χρονικά της νεότερης ιστορίας της χώρας, στην οποία βεβαίως ενεπλάκησαν και στρατιωτικοί.
Αν ήταν δυνατόν να συμπυκνώσουμε σε μερικές λέξεις τις γενεσιουργές αιτίες της καταστροφής θα λέγαμε: διχόνοιαφανατισμόςδιχασμόςπαράκεντρα εξουσίαςκομματική διάβρωση του σώματος των αξιωματικών, ευνοιοκρατίαπροσωπολατρία.
Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα ανεπιτυχείς πολιτικές, εσφαλμένες αποφάσεις και επιλογές προσώπων, άγνοια για την κατάσταση και τις ανάγκες του στρατού, πτώση του ηθικού και της μαχητικής του ικανότητας. Ενός στρατού εμπειροπόλεμου, που είχε ξεκινήσει προ τριετίας με άριστο ηθικό και ικανότατους ηγέτες, πρόθυμου για οποιαδήποτε περιπέτεια και θυσία. Ενός στρατού που ενώ με ενθουσιασμό και υψηλό φρόνημα αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη και έφθασε έξω από την Άγκυρα, αντιμετωπίζοντας με καρτερία τεράστιες δυσκολίες, οδηγήθηκε μετά από μια τριετία, στην κατάρρευση και στην πλήρη διάλυση και καταστροφή, όταν το φρόνημά του έπεσε στο μηδέν, με συνέπεια τη μείωση του ηθικού και της μαχητικής του ικανότητας.
Ένα έτος προ της καταστροφής το κύριο χαρακτηριστικό του στρατεύματος αποτελούσε η εισχώρηση του μικροβίου της πολιτικής μεταξύ των αξιωματικών και των οπλιτών. Επιπλέον, απαράδεκτες επιλογές για προαγωγές, αποστρατείες, τοποθετήσεις προκάλεσαν δυσμενή κατάσταση στη διοίκηση των μονάδων.
Μια ελληνική παρουσία μεγαλύτερη των 2.500 ετών στη δυτική ακτή της Μ. Ασίας, τερματίσθηκε απότομα, κάτω από καταστρεπτικές συνθήκες, με πλήρες ξερίζωμα του Ελληνισμού. Η Μικρασιατική καταστροφή δημιούργησε ένα εξαιρετικά βαθύ ψυχολογικό αλλά και υλικό τραύμα στον Ελληνισμό, μαζί με την οριστική εγκατάλειψη της Μεγάλης Ιδέας. Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι στην πραγματικότητα εκείνο που εγκαταλείφθηκε δεν ήταν η Μεγάλη Ιδέα του Ελληνισμού, αλλά η προσπάθεια υλοποίησής της υπό την εδαφική της έννοια. Η προσπάθεια δηλαδή να περιληφθεί ο Ελληνισμός στα εδαφικά όρια του ελλαδικού κράτους.
Ο Ελληνισμός ουδέποτε στην μακραίωνα ιστορία του περικλείσθηκε σε συγκεκριμένα εδαφικά όρια. Με κινητήρια δύναμη τον πολιτισμό του, καθοριστικό στοιχείο της ενότητάς του, βρισκόταν και δρούσε παντού. Είναι όμως υποχρέωση της ηγεσίας του τμήματος του Ελληνισμού που ζει εντός των ορίων του Ελληνικού Κράτους να δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες και προϋποθέσεις και να αποκτά την ισχύ που απαιτείται, ώστε να εξασφαλίζει την ύπαρξη, τα δικαιώματα και τα συμφέροντα ολοκλήρου του Ελληνισμού, οπουδήποτε ζει και δραστηριοποιείται.
Αποτέλεσμα εικόνας για κυπρος εισβολη
Πόσες φορές πρέπει να προδοθεί και να προδώσει ένα έθνος για να καταστεί η προδοσία άξια της θανατικής ποινής ;
Ποιος τελικά πρέπει να θανατωθεί; Μέχρι τώρα μόνο οι αξίες και οι ιδέες . Οι άνθρωποι που τις φέρουν και πολεμούν γι αυτές τελικά προδίδονται απο τους ίδιους που υποστήριξαν
Σήμερα για μια ακόμα φορά συζητιέται το θέμα Κύπρος και ένωση και αποσχιση και αναγνώριση ή ότι άλλο με όλες αυτές τις διπλωματικές πλην όμως προδοτικές έννοιες που απλά χρυσώνουν το χάπι .
Ποιος λαός ειναι εκείνος που θα δεχθεί να παραδώσει την μισή του χώρα προς χάρην της ειρήνης ..Μιας ειρήνης που μόνο στα χαρτιά υποστηρίζεται
Η Κύπρος που προδόθηκε και απο τους πολιτικούς της Κύπρου αλλά και απο τους πολιτικούς της Ελλάδος για να χωριστεί στην μέση. Λες και όταν κάποιος έρθει με το έτσι θέλω και σου κατσικωθεί στο σπιτι θα πρέπει να είσαι ευχαριστημένος αν του χαρίσεις το σαλόνι και την κουζίνα σου για δικά του ώστε να μη σου πάρει και το υπόλοιπο σπιτι
Δλδ οι νεκροί δεν δικαιώνονται
Δλδ οι νεκροί ειναι ηλίθιοι …νεκροί Ελληνες και Κύπριοι
Δεν θεωρώ ότι ειναι ανάγκη να ανατρέξω στην ιστορία για να φανούν ποιοι ειναι  εκείνοι που :
  1. Πρόδωσαν την Κύπρο
  2. Συμφώνησαν για την Κύπρο
  3. Εκλεισαν τα μάτια απο την Κύπρο
  4. Αποφάσισαν για τον λαό της Κύπρου χωρίς να τον ρωτήσουν ή κοροιδεύοντάς τον
Σχέδιο Αναν…. Ενα σχέδιο εξ ίσου προδοτικό που όμως ακυρώθηκε …ερχόμενο σήμερα το νέο σχέδιο χειρότερο απο το προηγούμενο για να νομιμοποιήσει τι ακριβώς ; και για πιο λόγο
Και σε πιο ακριβώς σημείο είναι που αν υπογραφεί αυτή η συμφωνία θα σταματήσει ο διαμελισμός ;
Και ποιος είναι εκείνος που θα συμφωνήσει πως άν βιάσουν την γιαγιά κι την μάνα ειναι εντάξει αρκεί να μη βιάσουν την κόρη ;
Δεν θα πω τι ακριβώς πιστεύω γιατι ίσως φανώ απο ρομαντική ή γραφική ή ονειροπαρμένη
Ομως θα θυμηθώ μια φίλη μου . Μια πολύ καλή μου φίλη η οποία πολέμησε για την Ενωση με την Ελλάδα, προδόθηκε απο τους ίδιους που υποστήριξε και παρ όλα αυτά όμως συνεχίζει ν αγαπά και να πιστεύει …Να πιστεύει γιατί έχει αξίες , έχει αρχές , έχει οικογένεια.
Δεν χρειάζεται να πω το όνομα της , άλλωστε είναι καιρό μαζί μου και παρακολουθεί τι κάνω. Μια γυναίκα μια ιστορία ολόκληρη…μια ιστορία που την έζησε η ίδια και δεν έχω κανένα λόγο να μη την πιστέψω .Μια γυναίκα που ίσως διαφωνίσει με ότι πω τώρα αλλά που ξέρει βαθιά μέσα της πως για μένα ειναι οικογένεια και αυτή και η πατρίδα της , όπου ειναι για μένα κομμάτι της Ελλάδος.
Θα μπορούσα να μιλήσω και για κάποιον ακόμα που γνωρίζω προσωπικά, που με όποιες διαφωνίες μπορεί να έχουμε οφείλω να του αναγνωρίσω την προσφορά του, μια προσφορά που απο κανέναν δεν αναγνωρίστηκε αλλά και που κατα βάση δεν τον ενδιέφερε ν αναγνωριστεί καθώς ποτέ δεν πολέμησε για πολιτικούς..
Πολέμησε για τους πολίτες της πατρίδος του για εκείνους που λεγόντουσαν και ακόμα Κύπριοι και Ελληνες …Για εκείνους  δεν παρέδωσε τα όπλα όταν οι πολιτικοί υπέγραφαν αμφότεροι την προδοσία …Μια προδοσία που πολλοί ψιθυρίζουν αλλα ελάχιστοι μπορούν με τις πράξεις τους να αντιταχθούν.
Για να τα δούμε τα πράγματα απο την αρχή σημείο προς σημείο και χωρίς να τ αναλύσουμε άλλωστε δεν χρειάζεται ο έχων μυαλό χωρίς παροπίδες μπορεί να δει την πραγματικότητα
  1. Οι ίδιοι που προδωσαν την Κύπρο τότε έρχονται τώρα να βρουν την λύση …Δλδ οι Βρεττανοί , Αμερικάνοι (με πίσω απο όλους τους Ισραηλινούς όπου θα δούμε παρακάτω τον ρόλο τους ) και Τούρκοι μαζί με την ελίτ της Κύπρου. Αν αυτό δεν ειναι σχιζοφρενικό τότε θα πρέπει να πιστέψω πως ο κλέφτης μπορεί να νομοθετήσει για την τιμωρία των κλεφτών θέτοντας τον εαυτό του προ των ευθυνών του…Σχιζοφρένια …Αλλά αυτό ειναι άλλο καπέλλο
  2. Ολα ειναι με το πιστόλι στον κρόταφο. Οποια αποφαση πλέον ειναι τελεσίδικη δεν έχει πισωγύρισμα και ένεκα της θέσεως της Κύπρου επηρεάζει όλη την γύρω περιοχή…
  3. Το φυσικό αέριο όπως φαίνεται τα τελευταία χρόνια είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο έχει πάρει τον δρόμο του . Αλλωστε δεν χρειάζεται παρα κάποιος να δει την συμφωνία με την EXXON MOBIL και του μελ. υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Τιλλερσον όπου αναφέρεται η εκμετάλλευση του οικοπέδου 10 της ΑΟΖ …Τι σημαίνει αυτό; Μπαίνει και ο Τραμπ στο παιχνίδι.
  4. Η Τουρκία θεωρητικά έχει ανοίξει μέτωπα με την Αμερική και με την Ευρώπη ήτη Γερμανία. Με την μόνη διαφορά ότι όλα αυτά ειναι επιφανειακά καθότι ως γνωστόν η Γερμανία είναι εταιρεία και όχι κράτος και μετά απο τον 2 ΠΠ έχει υπογράψει με την Αμερική εκείνο το γνωστό σύμφωνο όπου την καθιστά κάτι σαν αποικεία της . Επίσης η Αμερική ως γνωστόν ειναι υπόδουλη στο Ισραηλινό λόμπυ κάτι που έχουν παραδεχτεί και οι ίδιοι. Αρα για πια Ευρώπη και ποια Αμερική;
  5. Η υποτιθέμενη στροφή της Τουρκίας ειναι μόνο για τα μάτια του κόσμου . Είναι γνωστό ότι απλά λόγω της αλαζονίας του Ερντογάν ο οποίος αφενός παίζει το παιχνίδι που τον έβαλε ο Πούτιν να παίζει, καθότι οικονομικά τον κρατά απο τα μέζεα . Την ίδια ώρα έχει συμφωνήσει στην τριμερή επιτροπή για την διευθέτηση της Συρίας, κάτι που δεν θέλει το Ισραήλ, γιατι ως γνωστόν περιλαμβάνει την Τεχεράνη,στην μέση ένα έθνος όπου δεν άγεται και φέρεται με βάση τα Σιωνιστικά συμφέροντα, είναι δυνατό και πρόσκεινται στην Ρωσία κάτι που δημιουργεί θέμα χειραγώγησης της περιοχής …… Κατ αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή η συμφωνία που είχε κάνει ο Ερντογάν »Εμείς σου δίνουμε την Κύπρο και το μισό Αιγαίο αλλά τα χαλάς με τον Ρώσο και το Ιράν». Ελα που δεν μπορεί να τα χαλάσει…Τουλάχιστον εντελώς …εξ ου και τα false flag των δήθεν τρομοκρατικών ενεργειών και της δολοφονίας του Ρώσου πρέσβη. Καθότι ειναι πιο εύκολο ένα θολό τοπίο να επιφέρει μια ρήξη παρά ένα ξεκάθαρο, όπου απλά θα αποδείξει περίτρανα όλα όσα όλοι θεωρητικά υποθέτουν
    Η Τουρκία ειναι εγκλωβισμένη απο την μια με τον Συριακο πόλεμο και τον δήθεν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας τους Ι.Κ. και απο την άλλη με τους Κούρδους. Χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει ποιους Κούρδους καθότι αναλόγως σε πιο κράτος βρίσκεται ο Κουρδικός λαός έχει και τον αντίστοιχο βασιλιά που τον επηρεάζει και όπου επηρεάζεται. Οποια αλλαγή μέχρι ν αναλάβει ο Τραμπ ο οποίος είναι γνωστό απο που επηρεάζεται…Απο τα ίδια στρατόπεδα όπου και ο Ομπάμα , θα έχουμε αυτές τις κινήσεις εντυπωσιασμού.
  1. Αυτή την στιγμή υπάρχει μια θολή κατάσταση στην Κύπρο και ειδικοτέρα σε ότι αφορά τον Πρόεδρο Αναστασιάδη .Ασφαλώς και οι αναφορές αυτές χρήζουν διευκρίνισης, καθώς εμπλέκουν τη δικηγορική εταιρία του Νίκου Αναστασιάδη και του συνεταίρου του Θεοφάνη Φιλίππου, με τις δουλειές του Ρώσου μεγιστάνα Λεονίντ Λέμπεντεφ. Οι «λεπτομέρειες» της υπόθεσης που απασχολεί και την αμερικανική Δικαιοσύνη, φέρονται να έχουν δώσει λαβή στη Νούλαντ να εκβιάζει τον Αναστασιάδη στο Κυπριακό και τις συνομιλίες για την εξεύρεση λύσης. Οι δραστηριότητες του Λέμπεντεφ αποτελούν το αντικείμενο της έρευνας του Κύπριου γενικού εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη, με παρακολούθηση της υπόθεσης και από τον Κύπριο υπουργό Δικαιοσύνης Ιωνά Νικολάου. Το γραφείο του Αναστασιάδη φέρεται να συμβούλευε τον Ρώσο μεγιστάνα από το 2012 και έπαιξαν ρόλο στο να αποκτήσει κυπριακή υπηκοότητα, νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2011.
Αμέσως μετά, ο Λέμπεντεφ ξεκίνησε να μεταφέρει μεγάλα ποσά μέσω κυπριακών εταιριών σε τρεις τράπεζες της Νέας Υόρκης. Υπενθυμίζεται, ότι ο Λέμπεντεφ κατοικεί πλέον στο Λος Άντζελες, όταν συγκρούστηκε ,ε το «σύστημα Πούτιν» στη Ρωσία, όπου βρίσκονται σε εξέλιξη δικαστικές έρευνες για εταιρία παροχής ηλεκτρισμού που διατηρούσε. Όταν ο Λέμπεντεφ παραιτήθηκε από τη θέση του στο ρωσικό Κοινοβούλιο και εγκατέλειψε τη χώρα, η αμερικανική κυβέρνηση του παραχώρησε ασυλία από κάθε ρωσική δίωξη.
  1. Το ως άνω χρησιμοποιείται απο την κα. Νούλαντ ως μέσω ‘’εκβιασμού’’ (ας μη ξεχνάμε ότι πίσω απο την εν λόγω κυρία ειναι ο Σόρος) για το ποιες θέσεις θα χρησιμοποιήσει στο θέμα Κύπρος . Ας μη ξεχνάμε την ΜΚΟ Solidarity Now ότι υποστηρίζει ανοιχτά την παράδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών, που ζητούν άσυλο στην Ελλάδα , στην Τουρκία
  2. Το Ισραήλ το οποίο ενώ δεν φαινεται να εμπλέκετα άμεσα την ίδια ώρα με την συνολική ανατροπή της περιοχής. Ιραν , Συρία νιώθει πως η Ρωσία ειναι μια ανάσα δίπλα του ενώ με τις συνομιλίες για την επίλυση της Συρίας η Τεχέρανη μπορεί να βρει ένα Modus Viventus για τις σχέσης της με την Τουρκία …Την ίδια ώρα που ο Ομπαμα ως απερχόμενος πρόεδρος καταδίκασε άμεσα την επέκταση του εβραϊκού επικισμου στα Παλαιστινιακά εδάφη στο Συμβούλιο της Επικρατίας …Είναι πασιφανές και με τις πρώτερες συμφωνίες πως το Τελ Αβιβ θέλει το Φ.Α να περάσει μέσω Κύπρου την ίδια ώρα που κατα πως φαίνεται δεν θέλει όλο το νησί να πέσει στα χέρια της Τουρκίας. Οπως είναι πασιφανές η όποια πολιτική , διπλωματική απόφαση που αφορά την Κύπρο αφορά και την Ελλάδα καθότι ανέκαθεν αυτά τα δυο ΕΝΑ κατ εμέ κράτη έχουν κοινή πορεία και μοίρα μιας και μοιράζονται την ίδια θάλασσα και το ίδιο σημείο γεωστρατηγικής σημασίας .
  3. Στην Ελλάδα ενώ φαίνεται ότι υπάρχει σύμπραξη ακόμα και εδώ αν κάποιος προσέξει καλύτερα θα παρατηρήσει πως επάρχει παρασκήνιο και μάλιστα σοβαρό Ο Κοτζιάς επιμένει ότι πρέπει να σταματήσουν οι όποιες εγγυήσεις για την επιλυση αυτού του θέματος καθώς όμως και ν αποχωρήσει ο κατοχικός στρατός. Δεν εξήγησε όμως πως το εννοεί καθώς μπορεί να λεει και το ίδιο ο Αναστασιάδης όμως μιλούν για μια μεταβατική περίοδο η οποία πόσα χρόνια θα είναι και πόσες χιλιάδες στρατιώτες και πόσες βάσεις. Κάτι που δεν διευκρινίστηκε , δεν αναλύθηκε αλλά βασικά δεν ειπώθηκε ποτέ με πλήρη διαφάνεια .
  4. Απο το 1974 και μετά όλες οι Τουρκικές κυβερνήσεις απαιτούσαν 5μερής διάσκεψης συνάντηση και όλες οι Κυπριακές και Ελληνικές κυβερνήσεις την αρνούντο . Καθώς και οι συζητήσεις που δέχονταν και των δυο κρατών οι κυβερνησεις να συζητήσουν ήταν : α) την κατάργηση και χωρίς κανένα όρο ςγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων στην κύπρο και β) αμεση αποχώρηση των τουκρικών στρατευμάτων χωρίς ….να ειναι σταδιακή . Αυτό που γίνεται είναι κατάφορη παραβίαση συνταγματική περιορισμού της κυριαρχίας του Κυπριακού κράτους με βοήθεια απο Ελληνα πρωθυπουργό που δεν έχει το δικαίωμα να συμπράξη.
  5. Σκοπεύουν προσωρινά να νομιμοποιήσουν την εμφάνιση του τουρκικού στρατού για μια μεταβατική περίοδο στην Κύπρο κάτι που έχει καταδικαστεί απο όλα τα κράτη του Κόσμου ακόμα και απο τον ΟΗΕ που όλοι ξέρουμε τον ρόλο του .Η έστω και για μια μέρα παραμονή του παράνομου στρατού στην κύπρο με την ανοχή και μάλιστα όχι την ανοχή αλλά και την συγκατάθεση της Κυπριακής δημοκρατίας συντελή στην μείωση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε ο Αναστασιάδης ούτε ο Τσίπρας να υπογράψουν την ταφόπλακα γι αυτό το νησί. Βέβαια για να καταγγελθεί βιασμός θα πρέπει το θύμα , δλδ ο λαός να αντιδράσει και να τον ομολογήσει…Το ερώτημα ειναι θα το κάνει ;
  6. Το βρετανικό Σχέδιο υποτίθεται πως αποτελεί ένα ευέλικτο τρόπο γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ των δύο πλευρών στα δύο ανωτέρω ζητήματα, ο δε Τ/κ Ακκιντζί δήλωσε πως θα φύγουν μεν τα κατοχικά στρατεύματα αλλά μετά από τρεις προεδρίες (δηλαδή σε 15 χρόνια, όταν θα έχει τουρκοποιηθεί πλήρως το νησί), με το επιχείρημα ότι δεν μπορεί ο στρατός να φύγει «σε μια μέρα»
    15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ…..
14. Η Άγκυρα χρησιμοποιεί σήμερα απροκάλυπτα και το πρόβλημα των προσφύγων και μεταναστών και ζητά, μεταξύ άλλων, ανταλλάγματα στο Κυπριακό αντί να εκπληρώσει τις Κυπρογενείς της υποχρεώσεις. Προβαίνει επίσης σε νέες αμφισβητήσεις της Κυπριακής ΑΟΖ και σε απροκάλυπτες απειλές για στρατιωτική δράση, αν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει σε νέες έρευνες υδρογονανθράκων στην Κυπριακή ΑΟΖ. Το ψευδοκράτος στα κατεχόμενα έσπευσε να ταυτισθεί με τις Τουρκικές αμφισβητήσεις και απειλές. Ποιά είναι η δήθεν κοινή βάση, πάνω στην οποία διεξάγονται οι διακοινοτικές συνομιλίες;
Οι αρχιτέκτονες αυτής της συνωμοσίας δεν ειναι άλλοι απο τους ίδιους αρχιτέκτονες που πρόδωσαν την Κύπρο το 74 αλλά και το 1963-64, το 2004, με το Σχέδιο Ανάν.
Το σχέδιο της De Facto αναγνώρισης  Τουρκικού κράτους  στην Κύπρο ειναι σε πλήρη εξέλιξη την ίδια ώρα που κατ αυτό τον τρόπο  λύνεται το θέμα ΑΟΖ  της Κύπρου έχοντας πόδι και βλέψεις Ισραηλινοί μέσω και των Τούρκων αλλά και μέσω της συμφωνίας της EXXON . Παράλληλα με την κίνηση αυτή η οποία ειναι έμμεσως εκβιασμός της κα. Νούλαντ η Τουρκία θα αποκτήσει πολλά απο τα δικαιώματα των κρατών της Ε.Ε. και καμία απο τις υποχρεώσεις της
Ολο αυτό θα έχει τεράστιες στρατηγικές συνέπειες για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, μετατρέποντας το σύνολο της «Ανατολικής Μεσογείου», ένα θαλάσσιο διάδρομο ζωτικής σημασίας, σε ένα είδος «Mare Nostrum» των «Ναυτικών Δυνάμεων” και αποκλείοντας από την περιοχή οποιοδήποτε “ξένη” στρατηγική επιρροή (γερμανική, ρωσική ή κινεζική), αλλά και συμβάλλοντας στο χτίσιμο ενός ακόμα κρίκου στην αλλυσσίδα περικύκλωσης της Ρωσίας από τα Νότια με ένα είδος «ζώνης ασφαλείας». Αποσκοπώντας να εμποδίσει την πρόσβασή της στις «θερμές θάλασσες»- όνειρο από πολλούς αιώνες των Βρετανών αυτοκρατορικών σχεδιαστών.
Αδελφοί Κύπριοι για μια ακόμα φορά οι πολιτικοί σας όπως και οι δικοί μας με πρόσχημα την ειρήνη , μια ειρήνη που έχει βαφτεί κόκκινη με το αίμα των αδελφών μας , την ασφάλεια , μια ασφάλεια  που χρόνια τώρα παράνομα νέμεται ο κάθε πολιτικάντης και έχει υπόδουλη την πατρίδας σας/μας πάει να ολοκληρώσει το έργο της  …
Μη το επιτρέψετε αντιδράστε . Σας παίρνουν την πατρίδα. Νομιμοποιουν εντέχνως την κατοχή της . Κανείς δεν σας διασφαλίζει ότι λίγο πιο κάτω θα πάψετε να υπάρχετε ως έθνος. Πετυχαίνουν με αυτή την κίνηση ότι τόσα χρονια δεν κατάφεραν.
Τα ίδια κάνουν και στην Ελλάδα ο κόσμος εδώ λειτουργεί υπο το καθεστώς της πλήρους αποχαύνωσης και του φόβου αντιδρώντας με λόγια. Καθημερινά προσπαθείς να βρεις έναν Ελληνα που να ειναι και όχι απλά να λέγεται και δεν μπορείς  ….Ειστε για μια φορά ακόμα στην αιχμή του δόρατος .. Ο επόμενος  Αττίλας με άλλο όνομα ερχεται σε εσάς… Αντιδράστε πριν είναι αργά..
Οι Αγγλοι όπου ήταν και ειναι οι βασικοί εχθροί , της πατρίδος σας/μας χρησιμοποιώντας τις ίδιες βιτρίνες που χρησιμοποίησαν ανα τη ιστορία έρχονται σήμερα να ολοκληρώσουν ότι δεν ολοκλήρωσε ο Κίσσινγκερ, ο Αττίλας, το σχέδιο Κόφι Αναν , μέσω του καταστρεπτικού σχεδίου της κας. Νούλαντ.
Η γενιά που πολέμησε και ας προδόθηκε δεν ξέρω αν θα μπορέσει να σας υποστηρίξει όσο τότε. Πωλείται η πατρίδας σας , η νεολαία σας , το μέλλον σας . Υπογράφεται η ταφόπλακα της Κύπρου. Δεν θα ζήσετε όπως σας τάζουν, όπως δεν ζήσατε μέχρι τώρα . Αν η Κύπρος έμεινε εκεί που έμεινε, είναι γιατί κάποιοι πέθαναν , τα κόκκαλα των οποίων ακόμα όλα δεν γύρισαν στην πατρίδα, είναι γιατί και αυτοί που σήμερα ζουν σε όποια ηλικία και αν ειναι παλεύουν .  Τα ίδια σχεδιάζουν και για την Ελλάδα , τα ίδια έρχονται και εδώ …
Μετά απο την υπογραφή αυτής της επαίσχυντης συμφωνίας τίποτα δεν θα ειναι όπως πρώτα. Οτι δεν πήραν με πόλεμο το παίρνουν με τις υπογραφές και την ανοχή του κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.