Κάποιες από τις έννοιες που η Αριστερά άλλαξε τη σημασία τους - UNPOLITICAL

Ακούστε μουσική από τον XFMgr

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Κάποιες από τις έννοιες που η Αριστερά άλλαξε τη σημασία τους

Αποτέλεσμα εικόνας για αριστερά

Ζούμε σε μια εποχή διαστροφής, η οποία, πέρα από την ηθική έννοια του όρου, έχει και πνευματική έννοια, όσον αφορά την αντίληψη των δεδομένων και τη συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων.

Ο εννοιολογικός πόλεμος είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της Αριστεράς. Με τη διαστρέβλωση των εννοιών ο πολίτης, ακούει εξαγγελίες που θεωρεί ωφέλιμες και προοδευτικές, αλλά στην ουσία φέρνουν οπισθοδρόμηση και περιορισμό των ελευθεριών των ανθρώπων.

Σίγουρα αυτή η διαστρέβλωση έχει επεκταθεί σαν πανούκλα σε πολλούς τομείς της κοινωνικής ζωής, αλλά θα παρουσιάσουμε μερικές από τις πιο δημοφιλείς εκφράσεις-έννοιες που αρέσκεται να χρησιμοποιεί η Αριστερά, ώστε να μας πείσει ότι η εφαρμογή τους αποσκοπεί στο καλό μας.

Το πιο δημοφιλές και γνωστό σύνθημα, με το οποίο εδραιώθηκε ο αριστερός τρόπος σκέψης και εξακολουθεί να αναθρέφει γενιές και γενιές «ελεύθερων» πολιτών της σύγχρονης Δημοκρατίας, είναι το: «Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης».

Όταν ακούει κάποιος το «Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης», μόνο καλά πράγματα μπορεί να σκεφτεί, όπως, το ότι όλοι οι πολίτες σε ένα τέτοιο καθεστώς θα είναι ελεύθεροι, θα είναι ίσοι και φυσικά αδελφωμένοι, άρα θα έχουμε μια κοινωνία που θα ζει ειρηνικά χωρίς διαφορές και διακρίσεις. Έλα όμως, που η ιστορική εμπειρία, που έχουμε σήμερα, έδειξε πως ουδεμία σχέση έχει το παραπάνω σύνθημα με τις σκέψεις τις οποίες φέρνει στο μυαλό αυτών που το ακούν!

Διότι πολύ απλά, η εφαρμογή του στα δημοκρατικά καθεστώτα της εποχής μας,
α) δεν επέφερε καμιά ελευθερία, παρά μόνο νομικούς περιορισμούς, που σε πολλές περιπτώσεις είναι και άδικοι, αλλά, αφού επισύρουν ποινή, αναγκάζουν τον καθένα να υπακούει και να συμμορφώνεται ακόμα και σε άδικα μέτρα,

β) προσπαθεί να επιβάλλει ισότητα, όχι με την έννοια της δικαιοσύνης που θα ισχύει το ίδιο για όλους, αλλά με την έννοια, του να μην ξεχωρίζει κανείς, ακόμα κι αν είναι άριστος ανάμεσα στους ομοίους του, συνεπώς να είναι όλοι ίσοι στο επίπεδο του πιο αδύναμου, ώστε να αποδυναμώνει αυτούς που θα μπορούσαν να φέρουν αλλαγές και πρόοδο στην κοινωνία, ενώ
γ) δεν έφερε τη λεγόμενη αδελφοσύνη, διότι η αδελφοσύνη δεν επιτυγχάνεται με νόμους και κοινωνικούς κανόνες, αλλά με πνευματική καλλιέργεια και αρετή που θα δίνεται με την παιδεία στους ανθρώπους, ώστε να καταλάβουν τι σημαίνει σέβομαι και αναγνωρίζω την αξία του συνανθρώπου μου και τον βλέπω ως αδερφό μου. Αυτό δυστυχώς, δεν ισχύει στην εποχή μας, παρά μόνο μπροστά στην κάλπη, όπου όλοι οι πολίτες εμφανίζονται ως «αδελφωμένος δημοκρατικός λαός», που θα πάει ειρηνικά να εξασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα για να αισθανθεί «ελεύθερος» και «ίσος» με τον «αδελφό» του, τον οποίο εκ των υστέρων καταστρέφει με την επιλογή του στην κάλπη, επειδή δεν έχουν όλοι, ούτε την εμπειρία, ούτε τη γνώση, ούτε την παιδεία να καταλάβουν και να αξιολογήσουν το τι ψηφίζουν και γιατί.

«Όλοι μαζί μπορούμε»: Άλλο ένα σύνθημα που κρύβει δόλο πίσω από τις λέξεις. Κάποιος, που ακούει κάτι τέτοιο, θα σκεφτεί, ότι επιτέλους οι άνθρωποι θα ενωθούν κι όλοι μαζί, βοηθώντας ο ένας τον άλλον θα φέρουν αλλαγή στα πράγματα που δεν πάνε καθόλου καλά. Έλα όμως, που αυτή η ένωση δεν αποσκοπεί στην αλληλοβοήθεια, με την έννοια της προσπάθειας για πρόοδο και ευημερία, αλλά στην έννοια του όλοι μαζί, ως κοπάδι, πάμε να ακολουθήσουμε ότι μας λέει η εκάστοτε εξουσία, ώστε να πετύχουμε συντομότερα αυτά που επιθυμεί αυτή για εμάς κι όχι εμείς για τους εαυτούς μας και το μέλλον μας.

Αυτό είναι μάλιστα και το αποτέλεσμα της ισότητας που διδαχθήκαμε τόσα χρόνια ως σωστό, διότι όλοι μαζί είμαστε πλέον ένα μπουλούκι ατόμων, που δεν αναγνωρίζουμε τι ταλέντα και δεξιότητες μπορεί να έχει κάποιος ανάμεσά μας, ώστε να τα χρησιμοποιήσουμε για το καλό όλης της ομάδας και κατ’ επέκταση όλης της ανθρωπότητας. Έχουμε όλοι το κόμπλεξ του να μην ξεχωρίζουμε κανέναν ως καλύτερο, διότι μετά χαρακτηριζόμαστε ρατσιστές.

«Ανεκτικότητα»: Όποιος ακούει αυτόν τον όρο σκέφτεται την αποδοχή των αντίθετων απόψεων και συμπεριφορών και την ανοχή απέναντι σε άτομα με τα οποία μπορεί και να μην συμφωνεί. Στην πραγματικότητα όμως, βλέπουμε τα αριστερά καθεστώτα, όχι μόνο να μην αποδέχονται τις αντίθετες απόψεις, αλλά εκτός από το ότι καταστέλλουν βίαια κάθε διαμαρτυρία και αντίθεση (βλέπε πρόσφατο παράδειγμα τι έγινε στη ΔΕΘ κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Α.Τσίπρα)

δεν αναγνωρίζουν καν, ότι μπορεί να υπάρχει αντίθετη άποψη από αυτή που πρεσβεύει η Αριστερά. (πρόσφατο παράδειγμα η επιμονή του πρωθυπουργού της Ελλάδας, ότι ο Ελληνικός λαός αποδέχεται τη συμφωνία των Πρεσπών).

«Αποδοχή της διαφορετικότητας»: Η πρώτη σκέψη είναι ότι όλοι πρέπει να αποδεχόμαστε τους άλλους ανθρώπους χωρίς να τους ξεχωρίζουμε, είτε λόγω χρώματος, είτε αδυναμιών, είτε διαφορετικής κουλτούρας και νοοτροπίας. Το κακό όμως είναι, ότι τελικά ο όρος χρησιμοποιείται για την αποδοχή ακόμα και διαστροφών ή ανωμαλιών που είναι αντίθετες με τα ήθη και την ηθική που διέπει την κοινωνία που ζούσαμε έως σήμερα.

«Προοδευτισμός»: Η λέξη φέρνει στο μυαλό την πρόοδο και την ευημερία. Δυστυχώς δεν σημειώνεται κάποια πρόοδος σε οτιδήποτε συνοδεύει αυτή η έννοια στα πλαίσια της αριστερής λογικής. Για παράδειγμα ο προοδευτισμός χρησιμοποιείται πολύ στο πλαίσιο της αποδοχής της διαφορετικότητας, για να χαρακτηρίσει ως πρόοδο, την αποδοχή της οποιαδήποτε ηθικής ανωμαλίας ή διαστροφής που χαρακτηρίζεται ως μόδα ή πολιτική τοποθέτηση κι ελευθερία έκφρασης. Πχ. αποδοχή παιδοφιλίας, προώθηση τρανσεξουαλισμού και πάσης σεξουαλικής διαστροφής κλπ.

«Ουδετερότητα του διαδικτύου»: Μια έννοια που φέρνει στο μυαλό την αμεροληψία του διαδικτύου και την ίση αντιμετώπιση όλων όσων συμμετέχουν και προβάλλονται σε αυτό. Δυστυχώς όμως, πίσω και από αυτόν τον όρο βρίσκεται μια κυβερνητική εξουσία, η οποία θα ελέγχει το ίντερνετ, σαν μια δημόσια υπηρεσία κοινής ωφέλειας, οπότε κάποιοι θα παίρνουν αποφάσεις για το πως θα λειτουργεί.

«Μεταναστευτικό»: Άλλος ένας όρος, που όταν τον ακούει κάποιος σκέφτεται άτομα που μεταναστεύουν σε άλλον τόπο για να αλλάξουν τον τρόπο της ζωής τους, να βρουν εργασία ή να σπουδάσουν. Δυστυχώς με την έννοια αυτή χαρακτηρίζουν σήμερα τον εποικισμό των κρατών της Δύσης με ισλαμικούς, ως επί το πλείστον πληθυσμούς, με σκοπό την αλλοίωση της σύστασης των εθνών και την ομογενοποίηση ετερόκλητων πληθυσμών, ώστε να ελέγχονται με μεγαλύτερη ευκολία, μέσω της αποδιοργάνωσης και της εξαθλίωσης, από την κεντρική εξουσία.

«Αξιοπρέπεια»: Μια έννοια που δείχνει τη συναίσθηση ενός ατόμου για την προσωπική του αξία, την οποία επιτυγχάνει μέσω έντιμων πράξεων. Σήμερα ταυτίστηκε με την έννοια της παροχής επιδομάτων και της κρατικής ελεημοσύνης προς τους πολίτες που δεν αντέχουν από τους δυσβάσταχτους φόρους να καλύψουν οικονομικά την επιβίωσή τους.

Με μια μικρή αναφορά σε κάποιες από τις διαστρεβλωμένες πλέον έννοιες, που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από την αριστερή προπαγάνδα, μπορούμε να δούμε την τεράστια αλλαγή που παγιώνεται πλέον στη συλλογική αντίληψη περί των πραγμάτων στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Η ζημιά είναι τεράστια, όχι επειδή οι πολιτικές που κρύβονται πίσω από αυτές τις λέξεις είναι καταστροφικές, αλλά επειδή έχει χαθεί πια το νόημα των λέξεων και των εννοιών.
Αυτό συνεπάγεται παρερμηνείες, παρεξηγήσεις, σύγχυση και τέλος, ένα χάος μέσα στο οποίο δεν μπορείς να βρεις λύσεις, ούτε να εξάγεις συμπεράσματα και να προβείς σε σχεδιασμό για το πως θα μπορέσεις να πράξεις στο μέλλον.

Αυτή η χαοτική κατάσταση προκαλεί μια τρικυμία εν κρανίω στην πλειοψηφία των πολιτών, κουράζει τον κόσμο, ο οποίος αδυνατεί να βγάλει ένα συμπέρασμα μέσα στον καταιγισμό των στρεβλών πληροφοριών που δέχεται, καταλήγοντας στο ότι όλα είναι ίδια, στραβά κι ανάποδα, καταφεύγοντας στην παθητικότητα ως μηχανισμό άμυνας σε όλη αυτή την τρέλα.

Η παθητικότητα είναι το ποθούμενο για τη Νέα Τάξη, η οποία θέλει υπάκουους, παθητικούς πολίτες, δούλους, που θα υπακούουν και θα εξυπηρετούν τα συμφέροντά της. Δεν υπάρχει καλύτερο όπλο λοιπόν, από την διαστρέβλωση των εννοιών, γιατί σε σύντομο χρόνο επιτυγχάνει την υποδούλωση των πολιτών.

Ένας ανήσυχος πολίτης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Tο unpolitical.gr δημοσιεύει άρθρα της καθημερινότητας και της πολιτικής μέσα από τα οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του.

Kείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, ή ότιάλλο παρακαλούμε ενημερώστε μας στο unpoliticalgr@gmail.com για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.
Ο διαχειριστής του ιστολόγιου δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
● Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
● Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
● Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
● Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
● Tα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.